Konstanty Ildefons Gałczyński - Dziecko żydowskie

Nawiazując do postu z ubiegłego dnia:

Dziecko żydowskie

Widziałem taki balkon, w kwietniu, w słońcu,

w takim słońcu, że aż się oczy mrużą;

gdy wiatry z pól zbyt pełne woni są;

gdy ptaków i kwiatów jest tak dużo.

Na tym balkonie, kiedy nań blask naszedł

i wszystkie wonie jak miotłą przepłoszył,

jeden posępny cień został jednakże

i miał zielone oczy.

Była to dziewuszka, której dzieje

opisać można by w niejednym tomie.

Jej teraz dobrze jest. Lecz jeszcze się nie śmieje.

I często krzyczy nocą od złych wspomnień.

Żydowskie dziecko. Kwiat, co rósł w sekrecie.

Świerszczyk ukryty w szparze. A rodzice

i stara babka, wszystko padło w getcie,

oświetlone ogniem i księżycem.

Dzisiaj jest dobrze, prawda, moje dziecko?

Kwiaty znów pachną. Gwiazdy znów migocą.

Ale ja także znam kolczasty drut i noc niemiecką

i czasem też krzyczę nocą.

Znałam i pamiętam takie żydowskie dziecko, do którego powinien być skierowany ten wiersz. 

Bylam wtedy też jeszcze 5 - 6 letnim dzieckiem.... 

Lata czterdzieste. Żydzi już za murami,  zamknięci w getcie.  

Nigdy nie zapomnę chodzacej prawie codziennie po domach dziewczynki w wieku ok. 9 -10 lat.... Miała na imię Lodzia.

... Drzwi każdego mieszkania były zawsze dla Lodzi otwarte.   Babcia dawała jej obiad.....i zaopatrywala w zapas jedzenia na póżniej.

Lodzia dzieliła się nim pewnie z rodziną w getcie. 

Po pewnym czasie przestała przychodzić . może zbyt niebezpieczne stalo się przedostawanie na drugą strone getta, a może przygarnęła ją jakaś polska rodzinar. 

. 

Nie wiem jakie były jej dalsze losy.....  pozostaje tylko pytanie Gałczyńskiego  -  " "Dzisiaj jest dobrze, prawda, moje dziecko? "

Oby.....