Ciekawe losy naszych przodków – o Tacie mojego męża .

Przychodzi w życiu czas wspomnień, przeglądania albumów, tych bardzo starych i nowszych. 

Z tych starych - ze strony mojej rodziny niewiele ocalało, prawie wszystko spłonęło w powstaniu warszawskim.
Pożoga II wojny światowej ominęła natomiast dom rodzinny mojego męża Kazimierza Zaleskiego, zostało
trochę pamiątek i starych zdjęć, które wykorzystałam by opowiedzieć w pierwszej kolejności o jego ojcu – Franciszku Zaleskim, który najbardziej na to zasługuje.
Gdy weszłam do rodziny męża, jego tata był uroczym, już mocno starszym panem... Jedyny syn, a mój mąż pojawił się na świecie dopiero, gdy teść zbliżał się do pięćdziesiątego roku życia.
Miał ciężkie, ale i ciekawe życie, bogate w przeżycia wojenne - uczestniczył w czterech wojnach, w tym dwóch światowych.

Urodził się w 1882r.w polskiej rodzinie, w Sobotnikach na terenie Kresów Wschodnich, które należały wtedy do zaboru rosyjskiego…

Dalszy ciąg w PDF:

file:///C:/Users/PC/Pictures/bie%C5%BC%C4%85ce%20ilustracje/nowy%20Zbi%C3%B3r/Otacie%20mojego%20m%C4%99%C5%BCa.pdf

 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Józef Baran * * *

 

można być w kropli wody

światów odkrywcą

można

wędrując dookoła świata

przeoczyć wszystko

Józef Baran

Emily Dickinson - MIŁOŚĆ JEST WCZEŚNIEJ NIŻ ŻYCIE

 

Marc Chagall

Miłość - jest wcześniej niż Życie-

Trwa dłużej niż Śmierć - jest Stworzenia

Pierwszym Aktem- głównym Aktorem

Na scenie, jaką jest Ziemia -

Przełożył Stanisław Barańczak. 

Wójcik Leszek - z tomiku „Cokolwiek dalej” 1999.

                                                                                     

Genealogia

Oglądam swoje drzewo
genealogiczne

na drzewie siedzi małpa
drapie część ciała
z której ewolucja ukradła jej ogon

przedrzeźnia mnie
ale się do mnie nie przyznaje

jestem zbyt nieludzki
by być jej potomkiem  

Wójcik Leszek -  

                                                                                     

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Jan Twardowski - MIŁOŚĆ.

Jest miłość trudna

jak sól czy po prostu kamień do zjedzenia

jest przewidująca
taka co grób zamawia wciąż na dwie osoby

niedokładna jak uczeń co czyta po łebkach

jest cienka jak opłatek bo wewnątrz wzruszenie

jest miłość wariatka egoistka gapa

jak jesień lekko chora z księżycem kłamczuchem

jest miłość co była ciałem a stała się duchem

i ta co nie odejdzie — bo znów niemożliwa

Jan Twardowski,

Wójcik Leszek - NIEUCHRONNOŚĆ........

 

HANS MEMLING - fragment tryptyku "Sąd  Ostateczny"

 NIEUCHRONNOŚĆ........ 

               "co nie do pomyślenia
                jest do pomyślenia"
                      W. Szymborska "Jarmark cudów"


Wszystko co jest do pomyślenia
staje się prędzej czy później

jakby maszynę świata
napędzała nasza wyobraźnia

Badanie głębin mórz i kosmosu
nieziemskie cuda techniki
wymyślono zanim mogły stać się naprawdę

Piekielne ognie krematoriów
czyśćcowe katusze łagrów
czekały na obrazach Memlinga i Boscha
by ktoś uwolnił je do życia

Wszystko co się zdarza
dzieje się nie bez naszej winy
jakby świat cały dla nas
przez nas stwarzał się nieuchronnie

(z tomiku "Cokolwiek dalej" 1999)

Wójcik Leszek.

Krzysztof Kamil Baczyński - Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie..

 

Vincent van Gogh

Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie.

Jest mi o tyle twych spojrzeń samotniej.
Ciemniej
opada każdy wieczór bez słów,
trudniej słowa rzucone, kwiaty na drodze podnieść.
 
Cztery spojrzenia ścian miasto zamyka na smutek,
a obce czyny i ludzie ulatują obok.
W którym wieczorze jak ten odnajdę
ciszę przechodzącą przez ugór czasu Bogiem i tobą?
 
Oto jest znów ulica niedzielna zamknięta w miejski kurz.
Obcy flet kroków, gdzie szopen płacze z okien.
Tak samo, tak samo, tak samo jak kiedyś
niebo patrzy obłe, jak smutek głębokie.
 
Dni ulatują w trwogę o ciebie,
noc obca gwiazdami zarasta i bladą miejską trawą.
Wiatr wspomnienia — chmurom oderwana gałąź.
A przecież
te same gwiazdy co tam kołyszą noc nad Warszawą.

Krzysztof Kamil Baczyński. 

Mevlana Celaleddin Rumi .

 

Osiemset lat temu, 30 września 1207 roku,na terenie obecnego Afganistanu, przyszedł na świat Celaleddin Rumi, zwany Mevlaną – chyba najsłynniejszy filozof, poeta i mistyk ówczesnej Anatolii. Dziś przyznają się do niego zarówno Turcy, jak i Persowie.

Mawiał : „Po naszej śmierci nie szukajcie naszych cmentarzy! Miejsce naszego spoczynku jest w sercach ludzi”. Jego filozofia miała głęboki humanistyczny sens. 

Mevlana Celaleddin Rumi

Niech cię widzą, kim jesteś.
W miłosierdziu wielkodusznym bądź słońcem.
Wstyd podły skrywając bądź nocą.
W dawaniu szczodrym bądź rzeką.
W czarnej złości bądź śmiercią.
W łagodnej skromności bądź ziemią.
Niech Cię widzą, kim jesteś lub bądź, kim Cię widzą. 

„Nie jesteś kroplą w oceanie. Jesteś całym oceanem w jednej kropli.”

Jonasz Kofta - Kiedy się dziwić przestanę

 

Tamara Łempicka

Kiedy się dziwić przestanę
Gdy w mym sercu wygaśnie czerwień
Swe ostatnie, niemądre pytanie
Nie zadane, w połowie przerwę

Będę znała na wszystko odpowiedź
Ubożuchna rozsądkiem maleńkim
Czasem tylko popłaczę sobie
Łzami tkliwej i głupiej piosenki

By za chwilę wszystko zapomnieć
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie

Kiedy się dziwić przestanę
Zgubię śpiewy podziemnych strumieni
Umrze we mnie co nienazwane
Co mi oczy jak róże płomieni

Dni jednakim rytmem pobiegną

Znieczulone, rozsądne, żałosne
Tylko życia straszliwe piękno
Mnie ominie nieśmiałą wiosną

Za daleko jej będzie do mnie
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie

Kiedy się dziwić przestanę
Lżej mi będzie i łatwiej bez tego
Ścichną szczęścia i bóle wyśmiane
Bo nie spytam już nigdy - dlaczego?

Błogi spokój wyrówna mi tętno
Gdy się życia nauczę na pamięć
Wiosny czułej bolesne piękno
Pożyczoną poezją zakłamię

I nic we mnie i nic koło mnie
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie.

Jonasz Kofta.

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Grzegorz Turnau - Piosenka dla ptaka

Joni Johnson Godsy

Kiedy podnieść się nie możesz
i ogarnia cię zwątpienie,
wtedy nie płacz, ptaku, nie płacz.

Podnieś głowę w stronę nieba,
uwierz skrzydłom,
własnym skrzydłom,
one kiedyś ci pomogą
unieść się nad ziemię, wstać.

Lot twój będzie tak wysoki,
lot twój będzie tak daleki,
ile wiary i nadziei
własnym skrzydłom możesz dać.

A jak będziesz w pierwszym locie,
bliżej nieba, dalej ziemi,
nie zapomnij tam, w przestrzeni
nie zapomnij tam, w błękicie
o tym małym skrawku ziemi,
gdzie powstało twoje życie.

Grzegorz Turnau.

LILLA LATUS

 Lilla Latus

Lilla Latus / ur. 1960/ – mieszka i pracuje w Zduńskiej Woli.

Jest laureatką kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów poetyckich.

Jej wiersze, artykuły i przekłady poezji amerykańskiej publikowane były w wielu czasopismach, a także w radiu i telewizji oraz za granicą.  Lilla Latus jest jedną z autorek, których wiersze znalazły się w jubileuszowej antologii wydanej przez Miasto Literatów na Florydzie. 

Dlaczego piszę?  " piszę z potrzeby zatrzymania ulotności chwili i z zachwytu nad potęgą Słowa."

Ernest Bryll o poezji Lili Latus:

„Trudno opisywać te wiersze, bo doskonałość w nich zawarta jest i w tym, że innymi słowami niż słowa wiersza nie da się ich wytłumaczyć.
Wszystko napisane inaczej może stać się czymś banalnym albo brutalnym.
A dlaczego nie jest? To jest tajemnica dobrej poezji"

LILLA LATUS

CREDO

nie wierzę w raj
bez psa z kulawą nogą
bez czarnego kota
przebiegającego drogę
Panu Bogu

nie wierzę w raj
bez motyla
który nie potrafi odróżnić
kapusty od fiołka
bez mrówki uginającej się
pod ciężarem sosnowej igły
nie wierzę w raj
bez muchy natrętnie
rysującej aureole
nad głowami świętych
bez papużek szczęśliwie
nierozłącznych
i bez pawia
dumnie
zasłaniającego tęczę

wierzę w raj
otwarty na oścież

CZWARTY FILAR

czy będziesz mnie kochał
gdy będę miała 90 lat
przestanę farbować włosy
i depilować nogi ?

czy będziesz ze mną
przebierać paciorki
różańca
gdy na okiennej szybie

ukaże się twarz Chrystusa?

czy będziesz gładził
moją rękę
pokrytą starczymi plamami?
czy będzie z nami
nasza nie ubezpieczona miłość? 

Ewa

słowo wzięłam
sobie do serca
a ono rozrosło się
gałęziami westchnień
rozszalało urodą grzechu
którego się nie żałuje
teraz serce mam kwitnące
 
na mojej dłoni jabłko
chętne czerwienią
weź — to z mojego ogrodu

Lilla Latus

Julia Hartwig ...... Próba

 W parku brooklińskim przy roślinach i kwiatach
tabliczki z nazwami zapisane systemem Braille'a
Dla niewidomych

Spróbuj zamknąć oczy Spróbuj pomyśleć jak to jest

znać tylko tabliczkę z napisem

Chwytasz zapach i czytasz dłońmi nazwę
Masz wyobrazić sobie kwiat
Wyobrazić go sobie według jego nazwy

Może towarzyszy ci ktoś zaprzyjaźniony
kto opowie ci kwiat
Podziwiam dokładność jego opisu:
kształt ilość płatków wielkość układ korony
wysokość łodygi forma liścia Opis doskonały

A przecież kwiat opisać można tylko kwiatem

Próbuje tego poeta

Również dla tych kórzy patrząc nie widzą

Julia Hartwig.