ŚWIAT POEZJI Poezja leczy rany, jakie zadaje rozum. / Novalis / cz.II

czwartek, 28 maja 2026

Kornel Makuszyński - ROZMOWA Z ZEGAREM

Czy też pamiętasz, stary mój zegarze,

Jak w słońce twojej tarczy patrzył żak
I marzył o tym, o czym ja dziś marzę?
Pamiętasz jeszcze?
O, tak, o tak, o tak!

Ode dnia do dnia, od chwili do chwili
Żyliśmy życiu mądremu na wspak,
Godziny marły, a myśmy liczyli
Szczęście na wieczność...
O, tak, o tak, o tak!

A czy pamiętasz, filozofie stary,
Jakeś fałszywy mi wybijał znak
I wszystkie wokół budziłeś zegary,
Gdym pisał wiersze?
O, tak, o tak, o tak!

A czy pamiętasz, jak mnie rozpacz dzika
Zdjęła, gdy stary wziął cię Izaak,
Gdyś hebrajskiego uczył się języka,
By mnie nakarmić?
O, tak, o tak, o tak!

Lub ową chwilę gdzieś na czwartym piętrze,
Gdym gorejący, jak ognisty krzak,
Przysięgał z mocą uczucia najświętsze,
Klnąc się na księżyc?
O, tak, o tak, o tak!

Lub tę, gdyś starym swym zgrzytnął żelazem,
Słusznego swego gniewu dając znak?
O, jakże smutno płakaliśmy razem,
Gdy nas zdradziła!...
O, tak, o tak, o tak!

O, jak to dawno, Sokratesie stary!
Złamanym skrzydłem tłucze ślepy ptak...
Serca się psują, psują się zegary,
Wszystko umiera...
O, tak, o tak, o tak!

Ale raz jeszcze przypomnijmy wzloty,
Wracajmy myślą na gwiaździsty szlak!
Cofnij wskazówki i lećmy w wiek złoty...
Niech żyje młodość!
O, tak, o tak, o tak!

Kornel Makuszyński.

środa, 27 maja 2026

Victor Fischl - Woń starych domów

Stare domy pachną jak stare wino,

ale i jak cynamon, kminek i tymianek

a trochę pelargonią i fuksjami w oknach.

I zostaną zapachy po ugaszonych pożarach,

po powodziach, których wody dawno opadły

tak jak nie ulatnia się słona woń łez.

Stare domy pachną niedzielną kawą

z babką i ploteczką nie zawsze niewinną,

ale i jabłkami na szafach i kontuszówką,

dymem wirginek, cygar i starych fajek,

wystygłych nad książką i nad zbiorami znaczków,

nad kwadratami szachownic, nad pakietami listów z młodości.

Stare domy pachną kwaśną wonią mydlin

na mokrych schodach, lecz i kurzem lat,

którego nigdy nie zmyjesz. Ale i naftaliną

dwa razy w roku wymienianą, chociaż dobrze wywietrzyli

futra, lisy, boa, czapki, mufki,

nawet czamarę po dziadku, która jeszcze dotąd molom się opiera.

Stare domy pachną skamieniałymi różami

i pluszowymi albumami fotografii,

żółtym liściem między kartkami książki

– czy ktoś jeszcze wie kiedy i dlaczego ktoś go tam włożył? –

kuframi z mumią ślubnego bukietu,

pantofelkami, welonem i trenem panny młodej.

Stare domy pachną pożegnaniem,

jak chusteczki, którymi machamy,

jak szkatułki, do których chowamy

wszystko począwszy od mlecznych zębów, po ślubne obrączki,

od kotylionów aż po wycinki z gazet,

od pierwszych loczków po ogłoszenie w czarnej ramce.

Stare domy pachną jak stare wino,

które wessało słodycz słońca i cierpkość centurii,

jak gałąź, co usycha lecz wiosną liść wypuści

i pachnie nagrzaniem, słońcem i pachnie cieniem,

wszystkim co kołysze, obejmuje i dręczy.

I pachnie jak mary i łoże oblubienicy.

W starych domach ściany pachną starym winem.

I pachną śmiercią i podołkiem matczynym.

Victor Fischl .

( Viktor Fischl, ur. 30 czerwca 1912 w Hradcu Králové, zm. 28 maja 2006 w Jerozolimie - czeski i izraelski poeta, prozaik, tłumacz i publicysta oraz dyplomata.)

wtorek, 26 maja 2026

Dzień Matki. Krótkie wyrywkowe wepomnienia.

Ten dzień zaczęłam dziś nietypowym wspomnieniem - wierszem Staffa napisanym po powrocie poety do W- wy w 1946r..:

" Będziemy znowu mieszkać w swoim domu,
Będziemy stąpać po swych własnych schodach.
Nikt o tym jeszcze nie mówi nikomu,
Lecz wiatr już o tym szepcze po ogrodach.
Nie patrz na smutnych tych ruin zwaliska.
Nie płacz. Co prawda, łzy to rzecz niewieścia.
Widzisz: żyjemy, choć śmierć byka bliska.
Wyjdźmy z tych pustych ulic na przedmieścia.
Mińmy bezludne tramwajów przystanki…
Nędzna kobieta u bramy wyłomu
Sprzedaje chude, blade obwarzanki…
Będziemy znowu mieszkać w swoim domu.
Wystawy puste i zamknięte sklepy.
Życie się skryło chyba w antypodach.
Z pudłem grzebyków stoi biedak ślepy…
Będziemy stąpać po swych własnych schodach.
Ty drżysz, od chłodu. Więc otul się szalem.
Bez nóg, bez ramion, w brunatnej opończy
Młodzi kalecy siedzą przed szpitalem.
Widzisz: już pole. Tu miasto się kończy.
Zwalone leżą dokoła parkany,
Dziecko się bawi gruzem na chodniku,
Kobieta pierze w podwórku łachmany
I kogut zapiał krzykliwie w kurniku.
Kot się pod murem przeciąga leniwo,
Na rogu człowiek rozmawia z człowiekiem…
Znowu w sklepiku zjawi się pieczywo
I znów zabrzęczą rano bańki z mlekiem.
Przejdą dni ciężkie klęski i rozgromy
I zapomnimy o ranach i szkodach…
Będziemy znowu mieszkać w swoim domu,
Będziemy stąpać po swych własnych schodach."

Z naszego domu w Warszawie pozostały zgliszcza, ale my – nasza trójka: ja, brat i Mama / tata został w 1939r. rozstrzelany przez Niemców./ mieliśmy już wtedy w 1946r, nowy dom……. malutkie mieszkanko w baraku, w Gdyni - dokąd zawędrowaliśmy po prawie rocznej tułaczce, po powstaniu warszawskim.

To był prawdziwy, wtedy wydawał się nam najpiękniejszy w świecie, zdobyty z wielkim trudem przez Mamę - DOM.

Tak jak w wierszu Staffa parafrazując - ":przeszły dni ciężkie klęski i rozgromy, zapomnieliśmy o ranach i szkodach…"

Przemieszkalismy w nim 2 lata.... bardzo szczęśliwi... pierwsza Wigilia i Święta po wojnie, powrót do szkoły, nowe przyjaźnie.

Później dzięki pełnej wyrzeczeń ciężkiej pracy Mamy - mieszkanko w baraku pozostalo za nami.... pojawił sie DOM RODZINNY..... zawsze pełen młodzieży, wspólne przeżywanie matur, egzaminów, pierwsze miłości, małżeństwa.

Przyszedł czas, że dom opustoszal, ale nasza miłość do mamy i wdzięczność za jej wyrzeczenia by nas wykształcić, byśmy wiedzieli, że zawsze mamy gdzie powrócić pozostały. Do końca życia, a właściwie dopóki miała siły zdolna była do największych dla nas poświęceń. .Ponieważ byłam młodsza i chorowita kochała mnie chyba bardziej od brata i bardziej się o mnie troszczyła. Na starość mieszkała głównie u mnie

Umarła w moich ramionach. Dzień przed odejściem, w przymroczeniu na moje pytanie " mamusiu czy mnie poznajesz,, kto ja jestem - z wielkim już trudem odpowiedziała - "Michalska błyszcząca”".

Michalska to moje panieńskie nazwisko, a błyszcząca ?

Ps. miala doskonałą pamięć... w długie okupacyjne wieczory oswietlane lampa naftową recytowała nam z pamięci zamiast bajek ballady Mickiewicza.

Kiedyś chorując, w gorączce witając sie ze mną wyrzuciła z siebie z wielkim uczuciem jakis nieznany mi wiersz milosny. Ale po obudzeniu nie pamiętala go.

Zdjęcie z letniska w Jablonnie pod Warszawą.

Pamietam do tej pory jak mama zapytała mnie wtedy czy ją kocham? Bardzo zawstydzona, co widac na zdjęciu nie odpowiedzialam.

poniedziałek, 25 maja 2026

Leopold Staff - CZUCIE NIEWINNE

Czucie niewinne

Łąkami idę. W krąg kwiaty
I słyszę brzęki pszczelne.
W powietrzu modrozłotym
Śni próżnowanie niedzielne.

Słońce świeci spokojnie,
Jak gdyby od niechcenia;
Obłoki są tak białe,
Jak by nie mogły siać cienia.

Ptak śpiewa, jak by nie śpiewać
Nikomu ani się śniło.
Jest mi tak dobrze na duszy,
Jak by mnie wcale nie było.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy
Piękna nie czuje się zgoła
I tylko jest się, po prostu
Tak, jak jest wszystko dokoła.

Leopold Staff

niedziela, 24 maja 2026

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

sobota, 23 maja 2026

Jan Kasprowicz ........

Z cyklu czterdziestu sonetów Jana Kasprowicza zatytułowanego „Z chałupy”

stworzonego w początkowej fazie twórczości poety, gdy skupiał się on na kwestiach nierówności społecznych.

Z chałupy

Chaty rzędem na piaszczystych wzgórkach;
Za chatami krępy sad wiśniowy;
Wierzby siwe poschylały głowy
Przy stodołach, przy niskich obórkach.

Płot się wali; piołun na podwórkach;
Tu rżą konie, ryczą chude krowy,
Tam się zwija dziewek wieniec zdrowy
W kraśnych chustkach, w koralowych sznurkach.

Szare chaty! nędzne chłopskie chaty!
Jak się z wami zrosło moje życie,
Jak wy, proste, jak wy, bez rozkoszy...

Dziś wy dla mnie wspomnień skarb bogaty,
Ale wspomnień, co łzawią obficie -
Hej! czy przyjdzie czas, co łzy te spłoszy?!...

Jan Kasprowicz

czwartek, 21 maja 2026

Szymborska Wisława - Utopia

....myślisz, że dowodem na istnienie jest to, że tego
dowodu nie ma......
Jan Twardowski / "Szukasz" /

Utopia

Wyspa na której wszystko się wyjaśnia.

Tu można stanąć na gruncie dowodów.

Nie ma dróg innych oprócz drogi dojścia.

Krzaki aż uginają się od odpowiedzi.

Rośnie tu drzewo Słusznego Domysłu

o rozwikłanych wiecznie gałęziach.

Olśniewająco proste drzewo Zrozumienia

przy źródle, co się zwie Ach Więc To Tak.

Im dalej w las, tym szerzej się otwiera

Dolina Oczywistości.

Jeśli jakieś zwątpienie, to wiatr je rozwiewa.

Echo bez wywołania głos zabiera

i wyjaśnia ochoczo tajemnice światów.

W prawo jaskinia, w której leży sens.

W lewo jezioro Głębokiego Przekonania.

Z dna odrywa się prawda i lekko na wierzch wypływa.

Góruje nad doliną Pewność Niewzruszona.

Ze szczytu jej roztacza się Istota Rzeczy.

Mimo powabów wyspa jest bezludna,

a widoczne po brzegach drobne ślady stóp

bez wyjątku zwrócone są w kierunku morza.

Jak gdyby tylko odchodzono stąd

i bezpowrotnie zanurzano się w topieli.

W życiu nie do pojęcia.

Wisława Szymborska.

Jan Twardowski - Szukasz

Szukasz prawdy, ale nie tajemnic
liści bez drzewa,
wiedzy, a nie zdziwienia
boisz sie oprzeć na tym czego nie można dotknąć,
zaczynasz od sukcesu , wielki i zbędny
nie milczysz, ale pyskujesz o Bogu
chcesz być kochany, ale sam nie umiesz kochać
myślisz, że dowodem na istnienie jest to, że tego
dowodu nie ma
inteligentny i taki niemądry.

Jan Twardowski

środa, 20 maja 2026

Jeremi Przybora - BALLADA Z TRUPEM

Trochę dzisiaj coś pogodniejszego:

BALLADA Z TRUPEM