Jan Twardowski - MIŁOŚĆ.

Jest miłość trudna

jak sól czy po prostu kamień do zjedzenia

jest przewidująca
taka co grób zamawia wciąż na dwie osoby

niedokładna jak uczeń co czyta po łebkach

jest cienka jak opłatek bo wewnątrz wzruszenie

jest miłość wariatka egoistka gapa

jak jesień lekko chora z księżycem kłamczuchem

jest miłość co była ciałem a stała się duchem

i ta co nie odejdzie — bo znów niemożliwa

Jan Twardowski,

Wójcik Leszek - NIEUCHRONNOŚĆ........

 

HANS MEMLING - fragment tryptyku "Sąd  Ostateczny"

 NIEUCHRONNOŚĆ........ 

               "co nie do pomyślenia
                jest do pomyślenia"
                      W. Szymborska "Jarmark cudów"


Wszystko co jest do pomyślenia
staje się prędzej czy później

jakby maszynę świata
napędzała nasza wyobraźnia

Badanie głębin mórz i kosmosu
nieziemskie cuda techniki
wymyślono zanim mogły stać się naprawdę

Piekielne ognie krematoriów
czyśćcowe katusze łagrów
czekały na obrazach Memlinga i Boscha
by ktoś uwolnił je do życia

Wszystko co się zdarza
dzieje się nie bez naszej winy
jakby świat cały dla nas
przez nas stwarzał się nieuchronnie

(z tomiku "Cokolwiek dalej" 1999)

Wójcik Leszek.

Krzysztof Kamil Baczyński - Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie..

 

Vincent van Gogh

Jesteś o tyle spojrzeń ode mnie.

Jest mi o tyle twych spojrzeń samotniej.
Ciemniej
opada każdy wieczór bez słów,
trudniej słowa rzucone, kwiaty na drodze podnieść.
 
Cztery spojrzenia ścian miasto zamyka na smutek,
a obce czyny i ludzie ulatują obok.
W którym wieczorze jak ten odnajdę
ciszę przechodzącą przez ugór czasu Bogiem i tobą?
 
Oto jest znów ulica niedzielna zamknięta w miejski kurz.
Obcy flet kroków, gdzie szopen płacze z okien.
Tak samo, tak samo, tak samo jak kiedyś
niebo patrzy obłe, jak smutek głębokie.
 
Dni ulatują w trwogę o ciebie,
noc obca gwiazdami zarasta i bladą miejską trawą.
Wiatr wspomnienia — chmurom oderwana gałąź.
A przecież
te same gwiazdy co tam kołyszą noc nad Warszawą.

Krzysztof Kamil Baczyński. 

Mevlana Celaleddin Rumi .

 

Osiemset lat temu, 30 września 1207 roku,na terenie obecnego Afganistanu, przyszedł na świat Celaleddin Rumi, zwany Mevlaną – chyba najsłynniejszy filozof, poeta i mistyk ówczesnej Anatolii. Dziś przyznają się do niego zarówno Turcy, jak i Persowie.

Mawiał : „Po naszej śmierci nie szukajcie naszych cmentarzy! Miejsce naszego spoczynku jest w sercach ludzi”. Jego filozofia miała głęboki humanistyczny sens. 

Mevlana Celaleddin Rumi

Niech cię widzą, kim jesteś.
W miłosierdziu wielkodusznym bądź słońcem.
Wstyd podły skrywając bądź nocą.
W dawaniu szczodrym bądź rzeką.
W czarnej złości bądź śmiercią.
W łagodnej skromności bądź ziemią.
Niech Cię widzą, kim jesteś lub bądź, kim Cię widzą. 

„Nie jesteś kroplą w oceanie. Jesteś całym oceanem w jednej kropli.”

Jonasz Kofta - Kiedy się dziwić przestanę

 

Tamara Łempicka

Kiedy się dziwić przestanę
Gdy w mym sercu wygaśnie czerwień
Swe ostatnie, niemądre pytanie
Nie zadane, w połowie przerwę

Będę znała na wszystko odpowiedź
Ubożuchna rozsądkiem maleńkim
Czasem tylko popłaczę sobie
Łzami tkliwej i głupiej piosenki

By za chwilę wszystko zapomnieć
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie

Kiedy się dziwić przestanę
Zgubię śpiewy podziemnych strumieni
Umrze we mnie co nienazwane
Co mi oczy jak róże płomieni

Dni jednakim rytmem pobiegną

Znieczulone, rozsądne, żałosne
Tylko życia straszliwe piękno
Mnie ominie nieśmiałą wiosną

Za daleko jej będzie do mnie
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie

Kiedy się dziwić przestanę
Lżej mi będzie i łatwiej bez tego
Ścichną szczęścia i bóle wyśmiane
Bo nie spytam już nigdy - dlaczego?

Błogi spokój wyrówna mi tętno
Gdy się życia nauczę na pamięć
Wiosny czułej bolesne piękno
Pożyczoną poezją zakłamię

I nic we mnie i nic koło mnie
Kiedy się dziwić przestanę
Kiedy się dziwić przestanę
Będzie po mnie.

Jonasz Kofta.

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Grzegorz Turnau - Piosenka dla ptaka

Joni Johnson Godsy

Kiedy podnieść się nie możesz
i ogarnia cię zwątpienie,
wtedy nie płacz, ptaku, nie płacz.

Podnieś głowę w stronę nieba,
uwierz skrzydłom,
własnym skrzydłom,
one kiedyś ci pomogą
unieść się nad ziemię, wstać.

Lot twój będzie tak wysoki,
lot twój będzie tak daleki,
ile wiary i nadziei
własnym skrzydłom możesz dać.

A jak będziesz w pierwszym locie,
bliżej nieba, dalej ziemi,
nie zapomnij tam, w przestrzeni
nie zapomnij tam, w błękicie
o tym małym skrawku ziemi,
gdzie powstało twoje życie.

Grzegorz Turnau.

LILLA LATUS

 Lilla Latus

Lilla Latus / ur. 1960/ – mieszka i pracuje w Zduńskiej Woli.

Jest laureatką kilkudziesięciu ogólnopolskich konkursów poetyckich.

Jej wiersze, artykuły i przekłady poezji amerykańskiej publikowane były w wielu czasopismach, a także w radiu i telewizji oraz za granicą.  Lilla Latus jest jedną z autorek, których wiersze znalazły się w jubileuszowej antologii wydanej przez Miasto Literatów na Florydzie. 

Dlaczego piszę?  " piszę z potrzeby zatrzymania ulotności chwili i z zachwytu nad potęgą Słowa."

Ernest Bryll o poezji Lili Latus:

„Trudno opisywać te wiersze, bo doskonałość w nich zawarta jest i w tym, że innymi słowami niż słowa wiersza nie da się ich wytłumaczyć.
Wszystko napisane inaczej może stać się czymś banalnym albo brutalnym.
A dlaczego nie jest? To jest tajemnica dobrej poezji"

LILLA LATUS

CREDO

nie wierzę w raj
bez psa z kulawą nogą
bez czarnego kota
przebiegającego drogę
Panu Bogu

nie wierzę w raj
bez motyla
który nie potrafi odróżnić
kapusty od fiołka
bez mrówki uginającej się
pod ciężarem sosnowej igły
nie wierzę w raj
bez muchy natrętnie
rysującej aureole
nad głowami świętych
bez papużek szczęśliwie
nierozłącznych
i bez pawia
dumnie
zasłaniającego tęczę

wierzę w raj
otwarty na oścież

CZWARTY FILAR

czy będziesz mnie kochał
gdy będę miała 90 lat
przestanę farbować włosy
i depilować nogi ?

czy będziesz ze mną
przebierać paciorki
różańca
gdy na okiennej szybie

ukaże się twarz Chrystusa?

czy będziesz gładził
moją rękę
pokrytą starczymi plamami?
czy będzie z nami
nasza nie ubezpieczona miłość? 

Ewa

słowo wzięłam
sobie do serca
a ono rozrosło się
gałęziami westchnień
rozszalało urodą grzechu
którego się nie żałuje
teraz serce mam kwitnące
 
na mojej dłoni jabłko
chętne czerwienią
weź — to z mojego ogrodu

Lilla Latus

Julia Hartwig ...... Próba

 W parku brooklińskim przy roślinach i kwiatach
tabliczki z nazwami zapisane systemem Braille'a
Dla niewidomych

Spróbuj zamknąć oczy Spróbuj pomyśleć jak to jest

znać tylko tabliczkę z napisem

Chwytasz zapach i czytasz dłońmi nazwę
Masz wyobrazić sobie kwiat
Wyobrazić go sobie według jego nazwy

Może towarzyszy ci ktoś zaprzyjaźniony
kto opowie ci kwiat
Podziwiam dokładność jego opisu:
kształt ilość płatków wielkość układ korony
wysokość łodygi forma liścia Opis doskonały

A przecież kwiat opisać można tylko kwiatem

Próbuje tego poeta

Również dla tych kórzy patrząc nie widzą

Julia Hartwig. 

Anna Kamieńska - CO TO JEST MIŁOŚĆ

 

Co to jest miłość nie pamiętasz

Już nie przypomni ci jej
Muzyka czysta i wino wieczora
Nawet wiosenny deszcz
Pod jednym parasolem

Łaska jest łaską więc może być zabrana
Czy to jest miłość wracać do początku
Do dwóch zwiniętych w sobie rąk
I jeszcze głębiej w sen w którym wiruje
Młodość obłędny snop pszenicy w tańcu

Ale to nie to
To wezbranie krwi
A miłość to gdy odejmą ci słuch
I wzrok i głos i wszelkie siły

A ty

Ty jeszcze idziesz chwaląc żniwo życia

I w środku samotności odnajdujesz

Tak tam w środku jeszcze coś jest

Czy to jest miłość

 Anna Kamieńska. 

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

 

 Żyjemy prędko.

Więc owa szybkość, ta nerwowa prędkość,
jest świadomością przemijania? Chęcią,
aby zmieścić się w sobie przydzielonym czasie?
Nie wiem tego i nie chcę pamiętać
o g r a n i c z e n i a, w jakim żyję.

Żyję
szybko, bo w ruchu widzę życie, chciwie
chłonę zapach dojrzałych zbóż, które czekają
na żniwiarzy; a żniwa są po sianokosach,
które pachniały przedtem; a przedtem akacje
i bzy jak banał – całe abecadło
zapachów. Ulewa kwiatów, krzewów, drzew.

Czy żyjąc szybko – żyje się podwójnie?
Żyjąc powoli, wolniej się umiera?
W jedynym życiu, jakie dane ciału,
by na śmierć czekać – czasu mam za mało:
ona posłusznie czeka mnie poza nim.

Ludmiła Marjańska.

Czesław Miłosz ..... TO

 

TO 

Żebym wreszcie mógł powiedzieć, co siedzi we mnie. 
Wykrzyknąć: ludzie, okłamywałem was 
mówiąc, że tego we mnie nie ma, 
kiedy TO jest tam cięgle, we dnie i w nocy. 

Chociaż właśnie dzięki temu 
umiałem opisywać wasze łatwopalne miasta, 
Wasze krótkie miłości i zabawy rozpadające się w próchno, 
kolczyki, lustra, zsuwające się ramiączko, 
sceny w sypialniach i na pobojowiskach. 

Pisanie było dla mnie ochronną strategią 
zacierania śladów. Bo nie może podobać się ludziom 
ten, kto sięga po zabronione. 

Przywołuję na pomoc rzeki, w których pływałem, jeziora 
z kładką między sitowiem, dolinę, 
w której echu pieśni wtórzy wieczorne światło, 
i wyznaję, że moje ekstatyczne pochwały istnienia 
mogły być tylko ćwiczeniami wysokiego stylu, 
a pod spodem było TO, czego nie podejmuję się nazwać. 

TO jest podobne do myśli bezdomnego, 
kiedy idzie po mroźnym, obcym mieście. 
I podobne do chwili, kiedy osaczony Żyd 
widzi zbliżające się ciężkie kaski niemieckich żandarmów. 
TO jest jak kiedy syn króla wybiera się na miasto 
i widzi świat prawdziwy: nędzę, chorobę, starzenie się i śmierć. 

TO może też być porównane do nieruchomej twarzy kogoś, 
kto pojął, że został opuszczony na zawsze. 
Albo do słów lekarza o nie dającym się odwrócić wyroku. 

Ponieważ TO oznacza natknięcie się na kamienny mur, 
i zrozumienie, że ten mur nie ustąpi żadnym naszym błaganiom. 

Czesław Miłosz
kwiecień 28, 2011

Wojciech Młynarski...... Lubmy się trochę

 

Nim się sny poetów ziszczą,
nim się wina dzban utoczy,
zanim szczęściem nam zabłyszczą
umęczone nasze oczy,
nim nas głupcy brać przestaną
na wypranych słów taniochę, 
ludzie, gdy wstaniemy rano,
lubmy się trochę!

Nim na czoła włożym wieńce,
zanim przejrzą ślepe kuchnie,
nim weźmiemy się za ręce,
nim dokoła radość buchnie,
nim mentora nadętego
zajmą kalambury płoche,
ludzie, w środku dnia szarego
lubmy się trochę!

Nim w dziecinną się grzechotkę
zmieni kpiarski kaduceusz,
nim się zrobi miny słodkie
na kolejny jubileusz,
nim szarlotkę się upiecze
i zaprosi pannę Zochę,
ludzie, w swojski nasz odwieczerz
lubmy się trochę!

Pocieszajmy tym lubieniem
skołowane nasze główki,
nie próbujmy go zamieniać
na zaszczyty czy złotówki,
ty nas, drogo życia, prowadź,
a my, twym pokryci prochem,
aby idąc, nie zwariować -
lubmy się trochę!

Wojciech Młynarski

Franciszek Karpiński.......DUMA, / DO MOJEJ PRZYSZŁEJ.....

 Franciszek Karpiński.

Urodził się w 1741r. w zubożałej rodzinie szlacheckiej - zmarł 16 września 1825r.

Uczył się w kolegium jezuickim w Stanisławowie, a następnie ukończył Uniwersytet Lwowski, gdzie uzyskał tytuł doktora filozofii i teologii. W 1770 wyjechał  do Wiednia, by tam dopełnić swą edukację. Po powrocie do kraju wiódł skromne życie ziemianina-dzierżawcy, pracował również jako nauczyciel na dworach magnackich. Sławy doczekał się za życia. Szybko stał się poetą ludowym i narodowym. Jego utwory śpiewano w Rosji, Francji, Czechach i Niemczech. Największą sławę przyniosła mu sielanka "Laura i Filon" Niektóre jego pieśni przetrwały do dziś : m.in."Kiedy ranne wstają zorze", "Wszystkie nasze dzienne sprawy" oraz jedna z najpiękniejszych polskich kolęd "Bóg się rodzi". 

Nazywano go "poetą serca", "poetą zmysłów", "kochankiem Justyny", lecz mimo wielkich miłosnych uniesień przelewanych na papier, Karpiński nie zaznał szczęścia u boku żadnej z trzech ukochanych Justyn i do końca życia pozostał sam.

Jean Pierre Norblin de La Gourdaine

DUMA, 

Gdzie się podziały szczęśliwe lata naszej chwały,

Kiedy się do nas korony świata ubijały?
Kiedy Czech, Węgrzyn, Wołoch, Prus hardy poddaje się
I od północy Moskwicin twardy berło niesie.
 
Póki po zbroi Polaka brodę wiatr rozwijał,
Jadł swoje zboże, pił swoje wodę, wtenczas bijał.
Ale jak zbytki, co wszystko psują, nastąpiły,
Z Polską się bronią same mocują rdze i pyły.
 
Wstań z zimnych grobów, obudź zaspałe, mężu jaki,
Pokaż do sławy pozarastało męstwa szlaki!
I kiedy z siebie nie damy szydzić do ostatka,
Swoich się dzieci nie będzie wstydzić Polska-matka.\\

Franciszek Karpiński.

 DO MOJEJ PRZYSZŁEJ

Charles Edouard Deford

Ty, co mym będziesz przywarom ulegać
I późny ogień miłości zażegać,
Czego po tobie żądałbym i wzajem,
Obacz, coć za twe ofiary oddajem:

Nie chcę cię młodym ozdobionej wiekiem,
Ani przyprawnych jagód róży z mlekiem:
Zima nadchodzi, minąłem się z latem,
Na cóż na mrozy narażać się z kwiatem ?

Z którą się wiekiem różniemy niewiele,
Która ma cnotę i rozum w podzielę,
Która zna ludzi, ulega w ich błędzie,
Ta mej wędrówki towarzyszką będzie.

Ta, która ucisk jaki wycierpiała,
Znieść złą fortunę i dobrą umiała,
Dźwigając skromnie nałożone brzemię,
Raz w niebo, drugi spoziera na ziemię,

Przy niej ja stanę, gotów do podróży,
Słota nam albo pogoda posłuży,
Czy szlak przestrony, czyli się zacieśni,
Szczęścia mojego śpiewać będę pieśni.

Kiedy się burza zaweźmie umyślnie
I łzy jej z oczu niewinnych wyciśnie,
Ja, zebrawszy je, w sercu mojem złożę;
Żal podzielony nie tak trapić może.

Nie przejdą do niej złej fortuny strzały,
Piersi ją moje będą zasłaniały;
Gdy od pocisków schronię ją do końca,
Nazwę to szczęściem, raniony obrońca.

Dla niej już tylko me poświęcę rymy,
I kiedy zgonem bieg nasz dokończymy,
Jeśli kto zechce o me pisma pytać,
I o niej będzie wiek potomny czytać.

Franciszek Karpiński .

Konstandinos Kawafis - II cz.

 

Nieznany za życia, doceniony po śmierci, współcześnie uważany za jednego z najważniejszych i najbardziej inspirujących nowogreckich poetów.

Urodził się 29 kwietnia 1863 w rodzinie zamożnych greckich kupców, którzy mieszkali w Aleksandrii. Przeżył równo 70 lat, umarł w dniu swoich urodzin, 29 kwietnia 1933r.

Sporą część dzieciństwa i wczesnej młodości spędził w Anglii, gdzie ojciec robił interesy. Ale ojciec zmarł, a wraz z tym pogłębiły się problemy finansowe. rodziny. Ścigana widmem biedy, a przyzwyczajona do mieszczańskiego trybu życia rodzina młodego Kawafisa wraca do Aleksandrii, miejsca jego narodzin i całego życia. 

  

Konstandinos Kawafis -zwany "Aleksandryjczykiem" - to  jeden z najwybitniejszych nowożytnych poetów greckich. .Był homoseksualistą.-  

W swojej twórczości łączył fascynację historią antyczną z melancholią i refleksją nad przemijaniem.

Za życia Kawafis nie zyskał szerokiego rozgłosu,jego renoma znacząco wzrosła po śmierci,  

Dziś uważany jest za jednego z czołowych modernistycznych poetów XX wieku, mającego wpływ nie tylko na literaturę grecką, ale również na międzynarodową poezję. Jego prace zostały przetłumaczone na wiele języków i wciąż są chętnie czytane na całym świecie. 

          

Wybrane wiersze poety.  

                                                      

Elena Kukanova

I 

Dni 1903

Już ich nigdy nie odnalazłem – tak szybko utraconych…

tych oczu pełnych poezji, tej młodej twarzy…

gdy się ściemniało na ulicy…

Już ich nigdy nie odnalazłem – podarował mi je zwykły przypadek,

a ja tak łatwo się ich wyrzekłem,

a potem w takiej męce za nimi tęskniłem.

Tych oczu pełnych poezji, tej bladej twarzy,

tych warg – już nigdy nie odnalazłem.

Pablo Picasso

II.Che fece... - il gran rifiuto *

Dla niektórych ludzi przychodzi taka godzina,

Kiedy muszą powiedzieć wielkie Tak

albo wielkie Nie.

Od razu widać, kto z nich w sobie ma gotowe Tak.

Wypowiedziawszy je, coraz wyżej się wspina.

Wzrasta i w ludzkiej czci, i w zaufaniu do samego siebie.

Ten, kto powiedział Nie - nie żałuje.

Gdyby zapytali go, czy chce odwołać nie odwoła.   

Ale właśnie to Nie - to słuszne Nie - na całe życie go grzebie.

z greckiego przełożył Zygmunt Kubiak.

* Che fece... - il gran rifiuto * 

Tytuł tego wiersza pochodzi od potępienia przez Dantego papieża Celestyna V, który w 1294 r. zrezygnował z papiestwa, aby żyć w pustelni. To wielkie "nie" zostało uznane przez Dantego za akt tchórzostwa, który umieścił Celestyna w piekle. Kawafis jednak chwali trzymanie się przekonań i zasad, oferując "właściwe nie".

 

III.

Czekając na barbarzyńców

  David – Alfaro Siqueiros

 Na cóż czekamy, zebrani na rynku? 

Dziś mają tu przyjść barbarzyńcy. 

Dlaczego taka bezczynność w senacie?

Senatorowie siedzą - czemuż praw nie uchwalą? 

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy.

Na cóż by się zdały prawa senatorów?

Barbarzyńcy, gdy 

przyjdą, ustanowią prawa. 

Dlaczego nasz cesarz zbudził się tak wcześnie

i zasiadł - w największej z bram naszego miasta -

na tronie, w majestacie, z koroną na głowie? 

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy.

Cesarz czeka u bramy, aby tam powitać

ich naczelnika. Nawet przygotował

obszerne pismo, które chce mu wręczyć -

a wypisał w nim wiele godności i tytułów. 

Czemu dwaj konsulowie nasi i pretorzy

przyszli dzisiaj w szkarłatnych, haftowanych togach?

Po co te bransolety, z tyloma ametystami,

i te pierścienie z blaskiem przepysznych szmaragdów?

Czemu trzymają w rękach drogocenne laski,

tak pięknie srebrem inkrustowane i złotem? 

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy,

a takie rzeczy barbarzyńców olśniewają. 

Czemu retorzy świetni nie przychodzą, jak zwykle,

by wygłaszać oracje, które ułożyli? 

Dlatego że dziś mają przyjść barbarzyńcy,

a ich nudzą deklamacje i przemowy. 

Dlaczego wszystkich nagle ogarnął niepokój?

Skąd zamieszanie? (Twarze jakże spoważniały.)

Dlaczego tak szybko pustoszeją ulice

i place? Wszyscy do domu wracają zamyśleni. 

Dlatego że noc zapadła, a barbarzyńcy nie przyszli.

Jacyś nasi, co właśnie od granicy przybyli,

mówią, że już nie ma żadnych barbarzyńców. 

Bez barbarzyńców - cóż poczniemy teraz?

Ci ludzie byli jakimś rozwiązaniem. 

Konstandinos Kawafis 

Jest to opowieść  o maraźmie zdegenerowanej cywilizacji.... senatorowie , urzędnicy przestali uchwalać prawa, liczą na to, że obcy przejmą za nich odpowiedzialność, przyniosą nową energię,  Najeźdźcy są symbolem wstrząsu, który oczyści skostniały system. 

Ale nadchodzi wiadomość , że barbarzyńców nie będzie, nie pojawili się.

Ostatnie wersy przynoszą gorzką refleksję:

: I po cóż nam teraz barbarzyńcy?  

"Bez barbarzyńców - cóż poczniemy teraz?

Ci ludzie byli jakimś rozwiązaniem. "

Puenta wiersza  obnaża bezsilność i kapitulację cywilizacji.

IV.

Konstandinos  Kawafis – Głosy 

Idealne, ukochane głosy 

tych, co umarli, albo tych,

co dla nas

są tak straceni, jak gdyby

umarli.

Czasem w snach do nas przemawiają,

czasem je w myślach mózg słyszy.

A z ich brzmieniem wracają na chwilę

dźwięki pierwszej poezji naszego życia,

jak muzyka, która nocą, w oddali, milknie.

Konstandinos Kawafis.