MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA./

 

Jan Brzechwa – „Baran”

 

Przyszedł baran do barana I powiada: „Proszę pana,Nogi bolą mnie od rana,

Pan mnie weźmie na barana”.

Baran tylko głową kręci:
„Nosić pana nie mam chęci,

Ale znam pewnego wilka,
Który nosił razy kilka”.
Trwoga padła na barany:

„Dobrze pomyśl, mój kochany,
Wiesz, co było swego czasu?
Nie wywołuj wilka z lasu!”

Baran słysząc to zbaraniał,

Baran dłużej się nie wzbraniał,
I – choć rzecz to niesłychana –
Wziął barana na barana.

Julia Hartwig - Nadzieja nasza jakże uporczywa

Vladimir Kush

Nadzieja teraz coraz częstsza

nadzieja teraz coraz rzadsza

jak morska latarnia zapalana w nocy

gaszona za dnia

Jesteśmy cali poddani jej władzy

jak dzieci wciąga nas na zielone wzgórza

gdzie wytrwamy tylko do pierwszych śniegów

bici deszczami błogosławieni słońcem

a potem odpycha nas niecierpliwą ręką macochy

znika na długie dni i tygodnie

przebłyskując tylko czasem ospałym promieniem

Nie chce się zadomowić

zaniedbuje się w obiecywaniu

bo oczekują od niej wciąż tego samego

zadawalają się byle czym

a ona ma wielkie ambicje

czasem chciałaby to wszystko

zacząć od początku

Julia Hartwig

mal. Vladimir Kush

11 listopad.... Dzień Niepodległości Ojczyzny.

OJCZYZNA w poezji dwóch poetek żyjacych w dwóch różnych epokach  - 

Marii Konopnickiej  [1842 - 1910 ] i Wisławy Szymborskiej. [1923 - 2012]

MARIA  KONOPNICKA

Ojczyzna moja. 

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,
Gdziem ujrzał słońce i gdziem poznał Boga,
Gdzie ojciec, bracia i gdzie matka miła
W polskiej mnie mowie pacierza uczyła.

Ojczyzna moja – to wioski i miasta,
Wśród pól lechickich sadzone od Piasta;
To rzeki, lasy, kwietne niwy, łąki,
Gdzie pieśń nadziei śpiewają skowronki.

Ojczyzna moja – to praojców sława,
Szczerbiec Chrobrego, cecorska buława,
To duch rycerski, szlachetny a męski,
To nasze wielkie zwycięstwa i klęski.

Ojczyzna moja – to te ciche pola,
Które od wieków zdeptała niewola,
To te kurhany, te smętne mogiły -
Co jej swobody obrońców przykryły.

Ojczyzna moja – to ten duch narodu,
Co żyje cudem wśród głodu i chłodu,
To ta nadzieja, co się w sercach kwieci,
Pracą u ojców, a piosnką u dzieci!

Maria Konopnicka.

WISŁAWA SZYMBORSKA 

Gawęda o miłości ziemi ojczystej. 

Bez tej miłości można żyć,

mieć serce puste jak orzeszek,

malutki los naparstkiem pić

z dala od zgryzot i pocieszeń,

na własną miarę znać nadzieję,

w mroku kryjówkę sobie wić,

o blasku próchna mówić „dnieje”,

o blasku słońca nic nie mówić.

Jakiej miłości brakło im,

że są jak okno wypalone,

rozbite szkło, rozwiany dym,

jak drzewo z nagła powalone,

które za płytko wrosło w ziemię,

któremu wyrwał wiatr korzenie

i jeszcze żyje cząstkę czasu,

ale już traci swe zielenie

i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,

nie będę powalonym drzewem.

Codziennie mocniej w ciebie wrastam

radością, smutkiem, dumą, gniewem.

Nie będę jak zerwana nić.

Odrzucam pustobrzmiące słowa.

Można nie kochać cię – i żyć,

ale nie można owocować.

Ta dawność jej w głębokich warstwach...

Czasem pośrodku drogi stanę:

może nieznanych pieśni garstka

w skrzyni żelazem nabijanej,

a może dzban, a może łuk

jeszcze się w łonie ziemi grzeje,

może pradawny domu próg

ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?

Stąd idę myślą w przyszłe wieki,

wyobrażenia nowe składam.

Kamień leżący na dnie rzeki

oglądam i kształt jego badam.

Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły

wyrzeźbi głowę rówieśnika.

Ten kamień leży w nurcie Wisły,

a w nim potomna twarz ukryta.

By na tej twarzy spokój był

i dobroć, i rozumny uśmiech,

naród mój nie żałuje sił,

walczy i tworzy, i nie uśnie.

Pierścienie świetlnych lat nad nami,

ziemia ojczysta pod stopami.

Nie będę ptakiem wypłoszonymani jak puste gniazdo po nim. 

Wisława Szymborska.

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Krystyna Kunigiel-Jabłońska - Fantazja

 

mal.Alex Alemany

Fantazja  

Po wielkim zmęczeniu,
w szarości codziennej,
gdy brak mi już siły do życia,
daję upust pragnieniom,
niech wszystko odmienią,
piękniejszym uczynią ten świat.

W wygodnym fotelu
i w ciszy półsennej
puszczam wodze fantazji,
a zaraz z kącika
wypełza muzyka,
co skrzydła dopina do ramion.

Ton najpierw leciutki
jak brzęk starej lutni,
wyjęty z czarownych wrażeń,
po nitkach pajęczych
unosi się w górę
w krainę spełnionych marzeń.

Leciutko na palcach,
w sukience motyla,
płynie niebiańska muzyka,
co serce raduje,
do tańca porywa
w rytmie trzy-czwarte walczyka.

Na skrzydłach marzenia
co wszystko odmienia,
jak ptak - przemierzam przestworza,
wszystko jest prawdziwe,
wszystko jest możliwe,
płynę przez lądy i morza.

Ach! graj więc mi rzewnie,
Ach! graj więc mi śpiewnie,
zaprowadż mnie prosto do raju,
gdzie tylko szczęśliwość,
gdzie tylko życzliwość - bez łez,
łzy na ziemi zostają. 

Katowice, listopad 1995 

Julia Hartwig - Bezczas

                                       

Bezczas

Wytrzymać tydzień
wytrzymać rok
wytrzymać trzydzieści a potem siedemdziesiąt lat

Ale były lata których nikt nie liczył
królewskie
kiedy bawiliśmy się pod starymi dębami
i wieczność była przy nas

Julia Hartwig.

Jan Twardowski - Stare Fotografie.

 W zaprzyjaźnionym blogu "Pani od biblioteki" autorka - Jotka  zachęca swoich czytelników do podzielenia się wspomnieniami związanymi z posiadanymi starymi fotografiami. 

Ponieważ moja odpowiedź nie zmieściłaby sie u Ciebie, nie obraź się  więc Jotko, że odpowiem na Twój apel w  moim  "Świecie poezji" - b. starym zdjęciem z czasów okupacji i wierszem Jana Twardowskiego: 

"Stare fotografie" 

Tylko fotografie nie liczą się z czasem
pokazują babcię jak chudą dziewczynkę
z wiosną na czerwonych gałęziach wikliny
jej piłkę przed pół wieku i wróble jak liście
jej warkoczyk tak wierny jak anioł prywatny

jej skakankę jak prawdę bez łez i pożegnań
biskupa w krótkich majtkach na wysokim płocie

fotografie najchętniej ocalają dziecko
wolą uśmiech niż ostre dogmatyczne niebo
również serce co się dyskretnie spóźniło
pokazują wakacje bezlitosne lato
z psem spotkanie pomiędzy pszenicą i owsem

zwłaszcza gdy życie ucieka jak balon
i ślimak chodzi z domem swym bezdomny
kamień z twarzą królewską który nie skamieniał
przed dworem co się spalił siostry cienkie w pasie
dowcipne choć zegarek im płakał na rękach
wspomnienie 6 klasy stygnące jak perła
z dyrektorem jak z ssakiem niewinnym pośrodku
umarł nie zmartwychwstał by odejść jak człowiek
staw pożółkły jak topaz i żabę z talentem
kiedy szczygieł z ogrodu przenosi się w pole
nawet trawę co zawsze wykręci się sianem
krajobraz co już przeszedł dawno w geografię
i oczy już za wielkie by stać je na rozpacz. 

 Zdjęcie  z lat 40-ch. "ja z Mamusią" 

 B.zawstydzona pytaniem, które mi zadała....

Wisława Szymborska – Są tacy, którzy

 

mal. Alex Alemany

Są tacy, którzy sprawniej wykonują życie.
Mają w sobie i wokół siebie porządek.
Na wszystko sposób i słuszną odpowiedź.

Odgadują od razu kto kogo, kto z kim,
w jakim celu, którędy.

Przybijają pieczątki do jedynych prawd,
wrzucają do niszczarek fakty niepotrzebne,
a osoby nieznane
do z góry przeznaczonych im segregatorów.

Myślą tyle, co warto,
ani chwilę dłużej,
bo za tą chwilą czai się wątpliwość.

A kiedy z bytu dostaną zwolnienie,
opuszczają placówkę
wskazanymi drzwiami.

Czasami im zazdroszczę

– na szczęście to mija.

Bez okazji... .

 Dziś czytam, czytam..... wspomnienie słonecznych Zaduszek sprzed lat, 

..... smutny dzień. \

Rzeczy

Laska, monety, na pęk kluczy spinacz,

uległy zamek, spóźnione już zapiski,
które nie odczytane będą w ciągu dni nielicznych,
co mi zostały, karty, szachownica,
książka i między jej stronicami fiołek zmięty,
monument pewnego popołudnia
bez wątpienia niezapomnianego, a już w niepamięci,
jarząca się w czerwieni zachodniego lustra
iluzoryczna zorza. Rzeczy, rzeczy,

pilniki, progi, atlasy, gwoździe, kieliszki,

służebne nam, jak małomówni niewolnicy,
rzeczy ślepe, nadzwyczajnie dyskretne!

Trwać będą dalej, mimo nasze zapomnienie;
nie dowiedzą się nigdy, żeśmy poszli w cienie.

Jorge Luis Borges 

tłum - Edward Stachura.

Czesław Miłosz 

TWÓJ GŁOS

Przeklinaj śmierć. Niesprawiedliwie jest nam wyznaczona.

Błagaj bogów, niech dadzą łatwe umieranie.

Kim jesteś, te trochę ambicji, pożądliwości i marzeń

nie zasługuje na karę przydługiej agonii.

Nie wiem tylko, co możesz zrobić, sam, ze śmiercią innych,

dzieci oblanych ogniem, kobiet rażonych śrutem, oślepłych żołnierzy,

która trwa wiele dni, teraz, tu, obok ciebie.

Bezdomna twoja litość, nieme twoje słowo,

i boisz się wyroku, za to, że nic nie mogłeś.

Czesław Miłosz.

STARY CMENTARZ.

 

Ile historii to miejsce kryje
Ludzkich dramatów przecież nie zliczę
Szeregi mogił porosłych trawą
Gdzie tylko z rzadka tlą się już znicze

Zabrali z sobą ból i cierpienie
I jakże trudne chwile rozstania
Zawiodły prośby, znikły nadzieje
Na nic się zdały oczekiwania

Kto dziś po latach słowem opisze
Tę różnorodność losów tu skrytą
I drogę którą przyszło im kroczyć
Od dnia narodzin przez nich przebytą

Wszystko to skrzętnie całun przykrywa
Z pożółkłych liści, zwiędłych badyli

Dzisiaj już z rzadka ktoś się tu zjawia
Świeczką zapali, głowę pochyli

Czas zrobił swoje, pamięć ulotna
Czyjeś mogiły, obce nazwiska
Być może jeszcze te stare drzewa
Co sto lat mają, znają to wszystko

Ułomność naszej ludzkiej pamięci
Zakrywa tamte dawne wspomnienia
Jak mgła jesienna białym obłokiem
Zasnuwa wszystko całunem cienia

Tu czas nie tętni swym rytmem życia
Nie ma pośpiechu i zgiełku miasta
Są stare drzewa i rzędy mogił
Które zielony bluszcz już porasta

Niech spokój który tutaj panuje
Dla dusz tych zmarłych będzie wytchnieniem
A płomyk znicza wsparty modlitwą
Niech będzie dla nich dziś wspomożeniem

Jeżyk; 25 października 2012

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

 

Olcza Zakopane.

Józef Baran - Najbliżsi nie muszą być stale z nami

 czasem wystarczy świadomość

że są po tej samej stronie planety

po tej samej stronie

przeciąganej liny

oddychają tym samym

powietrzem

(nawet po drugiej

stronie słuchawki)

rymując się z nami niewidzialnie

by było myślom lżej

tańczyć z Ziemią

dookoła słonecznego traktu

do taktu 

Józef Baran.

Agnieszka Osiecka - Nowa miłość

       

        

       

Nie wierzę w to,
że wszystko było już,
pozwólcie mi
na jeszcze parę róż:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!
Nie pragnę wciąż
królewną z bajki być,

lecz serca dzwon
niech nie przestaje bić.

Jeszcze tylko raz pokochać.
ach, jeszcze jeden razi
W tę nową miłość
pobiegłabym tak,
jak rusza w drogę
księżyc i ptak,

tę nową miłość

umiałabym wziąć,
tak jak się bierze
rumianki do rąk.

Nie wierzę w to
że prześnił się mój czas,
pozwólcie mi
na jeszcze parę gwiazd:

Jeszcze tylko raz pokochać,
ach, jeszcze jeden raz!
Jeszcze tylko raz usłyszeć
szalony serca głos,
a potem — wielką ciszę,
a potem — noc...

Agnieszka Osiecka .

Ułazdimier Arłou - ŁĄKA

Ułazdimier Arlou -  jeden z najpoczytniejszych białoruskich poetów, prozaików i eseistów.

Łąka

Wśród wysokiej trawy i kwiatów

babcia oprowadza mnie
po łące.
To są smółki,
pokazuje.
A tu kukawka.
A tu, widzisz - jastrun.
A ten kwiat nie ma nazwy,
bo to
kwiat twojego losu i
ty sam dasz mu nazwę,
jak podrośniesz.

Po łące hula wiatr.
Aż mi strach:
a nuż,
zanim podrosnę,
skoszą kwiat i nie zdążę
dać mu nazwy?

Babcia milczy.

Wiatr coraz silniejszy.
Stoję samotny
na skoszonej łące.

Ułazdimier Arłou