HENRYK ZBIERZCHOWSKI - i Jan Twardowski

Dwa różne wiersze, różnych poetów - o tym samym, ale nie tak samo:

 

Henryka Zbierzchowskiego   

Pociecha

Wszystko mój bracie czytam z twoich ócz.

Wiem, co twój spokój niszczy i uśmierca,

Bowiem już dawno odnalazłem klucz

Do twego serca.

Patrzę na ciebie i wiem nie od dziś,

Żeś jakąś krzywdę w duszy wyolbrzymił

I żeś tą krzywdą i serce i myśl

Do dna zadymił.

Wiem, że potrzeba kilka dobrych słów,

A z smugi cienia znów cię wyprowadzę

I z zadymionych okien duszy znów

Obetrę sadzę.

I będziesz dziwił się jak błahe jest

To, co dla ciebie miało tyle treści,

Jak niepotrzebnym był tragiczny gest

I zgrzyt boleści.

Jak łatwo odpadł z piersi twojej głaz,

Jak świat cię cieszy, gdyś już był za światem —

Człowiek zapędza się sam w cierpień las

I jest swym katem.

Henryk Zbierzchowski

I Jana Twardowskiego:

Nic

Jakie to dziwne
tak bolało
nie chciało się żyć
a teraz takie nieważne
niemądre
jak nic.