- Morze - słowa i muzyka Jerzy Lawina-Świętochowski

Gdynia Redłowo-  ulubione miejsce spacerów przed laty..

Czasami w życiu coś się wydarzy

Dłoń rozpalona drży

Serce wyrusza w krainę marzeń

Cudowne roi sny

Najlepiej w takich chwilach

Nad brzegiem morza iść

Niechaj z falami biegnie

Zmęczona myśl

Morze -

Szumiące, kołyszące szumem fal

Cudne jak bajka, w blaskach wieczornej zorzy

Morze -

Ty budzisz w sercu jakiś dziwny żal

Gdy mgły na falach się położą

Gdy wiatr obudzi cię zuchwały

Tyś jest w tym gniewie rozszalałe, wspaniałe

Morze –

Ojczyzną twoją niezmierzona dal

A twoją pieśnią cicha melodia fal

Czy wielki smutek, czy wielkie szczęście

Ono zrozumie mnie

Wszystko zapomnę w jego objęciach

Niby w cudownym śnie

I czy to ból rozstania

Czy też miłości cud

Wszystko nieważne nad brzegiem

Wielkich wód

STANISŁAW BALIŃSKI - Okno wspomnień

 Stanisław Baliński herbu Jastrzębiec – ( 1898 - 1984) polski poeta, prozaik, eseista i dyplomata. Był członkiem grupy poetyckiej Skamander. Po agresji III Rzeszy i ZSRR na Polskę - przez Rumunię wyjechał do Paryża, później do Wielkiej Brytanii. Po wojnie pozostał na emigracji. Laureat Nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w 1981 roku.

Okno wspomnień

Każ­dy ma w swej pa­mię­ci po­śród wspo­mnień mgli­stych
Ja­kiś ob­raz owia­ny bar­wą nie­co złud­ną,
Ob­raz taki wy­łącz­ny, wła­sny, oso­bi­sty,
Że trud­no go wy­ja­wić, wy­po­wie­dzieć trud­no.

Może to być wspo­mnie­nie smu­gi nad ob­ło­kiem,
Pły­ną­cym o świ­ta­niu po ró­żo­wym nie­bie,
Albo – smu­gi la­tar­ni wśród nocy głę­bo­kiej:
Znak, że ktoś inny jesz­cze czu­wa oprócz cie­bie.

fot. Tone Dietrichson

Może to być blask słoń­ca, co po­go­dę wró­ży,
Lub błysk sta­lo­wej iskry, za­pa­lo­nej w lon­cie,
Może być ja­kiś wie­czór, co na wsi się dłu­ży,
Jak sen­ny gwizd po­cią­gu, gdzieś na ho­ry­zon­cie.

Może być czy­jaś ra­dość po le­ka­rza sło­wie,
Któ­ry za­pew­nił wier­nie, że przy­wró­ci zdro­wie.
Może być wresz­cie frag­ment z so­na­ty, co kry­je
Pa­mięć o przy­ja­cie­lu, co daw­no nie żyje.

Obo­jęt­ne, co stresz­cza ob­raz nie­dzi­siej­szy,
Może być – krót­ko mó­wiąc – bła­hy, naj­zwy­klej­szy,
Ale po­sia­da ja­kieś ukry­te zna­cze­nie
I wo­zi­my go z sobą wśród woj­ny i grzmo­tu,

Jak pa­miąt­kę, co w dro­dze nie spra­wia kło­po­tu,
A cza­sa­mi po­cie­sza nas nie­po­strze­że­nie.
Gdy wra­ca­cie wie­czo­rem znu­że­ni, zzięb­nię­ci,
Do wa­sze­go dziś domu, ta­nie­go ho­te­lu,

Żeby od­po­cząć wresz­cie w spło­wia­łym fo­te­lu,
Wy­cią­gnij­cie ten ob­raz z port­fe­la pa­mię­ci,
Bo on za­wsze do ser­ca po­go­dy do­le­je,
Jak ogień na ko­min­ku, co wam ręce grze­je.

Stanisław Baliński

Pa­ry­ż 1940

Adam Zagajewski - Gdyby Rosja / Kamienie

 

Gdyby Rosja

Gdyby Rosja została założona

przez Annę Achmatową, gdyby

Mandelsztam był prawodawcą

a Stalin tylko marginesową

postacią w zaginionym gruzińskim

eposie, gdyby Rosja zdjęła swoje

nastroszone niedźwiedzie futro,

gdyby mogła żyć w słowie, a nie

w pięści, 

gdyby Rosja, gdyby Rosja

Adam Zagajewski

Dziś 21. marca 2022r. mija pierwsza rocznica śmierci  wielkiego poety Adama Zagajewskiego . Czy przypuszczał, że  wiersz "Kamienie" będzie dla nas,  jego  pożegnaniem ?

Kamienie

 

Mieszkasz teraz za czarnymi drzwiami

i nikt nie zna twojego adresu.

 

Może ukrywasz się w fałdach nocy;

ale noc przychodzi i odchodzi

obojętnie jak wędrowna jaskółka,

 

okna zamykają się, otwierają,

pociągi jadą nieśpiesznie na wzgórzach,

jabłka spadają na trawę, pachną wrzosy,

wszyscy dokoła zajęci są życiem

i życie panoszy się w liściach drzew,

nawet kamienie są dumne i nieśmiertelne.

 

Pada deszcz miasto jest miękkie,

spowite mgłą i tęsknotą.

Adam Zagajewski

GÓRALSKA POEZJA - Izabela Zającówna

Stanisław Górski 

Fajka

Zycie juz nie takie, jak dziadkowie wiedli,
Kie przy ciepłym piecu spokojnie usiedli
I w fajkowym dymie zacynali gwarzyć…
Dziś o takim zyciu mozno ino marzyć,

Bo choć cas od wieków jednaki w swej mierze,
Od wieków te same mówimy pocierze,
To tyn świat dzisieńsy jakby odmieniony …
Jesceś rano nie wstoł, a juześ spóżniony…

I choć momy wkoło takie cuda, dziwy,
To cegoś brakuje …. Cłek nie jest scyńśliwy…
Za duzo jest myśli, za wiele hałasu
I w tyj wartkiej rzyce pędzącego casu

 

Serca nom ucichły – wbrew niebu …. naturze…
Pragnienia – odwrotnie … Te idom ku górze…

I pewnie, kie dziadki z nieba popatrujom,
Pykając fajecki – straśnie się dziwujom,

Ze choć wnuki mądre – ino w pismach siedzom,
To o tym, co wozne – po prowdzie nie wiedzom…
Bo na cóz cłekowi syćkie te mądrości
Kiedy musi fajke kurzyć w samotności

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA

 

Halina Poświatowska - Lustro

jestem zaczadzona pięknem mojego ciała. patrzyłam dzisiaj na siebie twoimi oczyma. odkryłam miękkie zagięcie ramion znużoną okrągłość piersi które chcą spać i powoli na przekór sobie staczają się w dół. 

moje nogi rozchylające się oddające bezmiernie aż po krańce których nie ma 

to co jest mną i poza mną pulsuje w każdym liściu w każdej kropli deszczu.

widziałam się jak gdyby poprzez szkło w twoich  oczach patrzących na mnie czułam twoje ręce na ciepłej napiętej skórze moich ud i posłuszna twojemu rozkazowi stałam naga naprzeciw wielkiego lustra.

a potem zasłoniłam oczy twoje żeby nie widzieć i nie

czuć samotności mojego rozkwitłego tobą ciała.

Halina Poświatowska * * *

Tadeusz Żeleński-Boy - Madrygał spod ciemnej gwiazdy

Chciałbym przy pani ...uchnie
Być takim skromnym amantem,
Co go się puszcza przez kuchnię,
Zanim się puści go kantem.
 
Ot, cichym pragnieniem mojem,
(Nie dla pieniężnych korzyści)
To być w jej domku lift-boyem
Lub drabem, co schody czyści.
 
Sprzątałbym z wielkim hałasem,
Wstawał ze wszystkich najraniej,
By się w nagrodę choć czasem
Przytulić do jaśnie pani.
 
Obmywszy z kurzów me ciało,
Jak można najidealniej,
Pukałbym potem nieśmiało
Do jej bieluchnej sypialni.
 

Z emocji leciutko dyszę,
(Zwyczajnie, osoba w wieku)
Aż szept najdroższy usłyszę:
"No, właźcież prędzej, człowieku!"
 
Z szacunku słowa nie gadam,
Liberię szybko zdejmuję,
Kładę się w łóżko i: "Madame
est servie", głośno melduję...
 
Powiedz, mój stróżu-aniele,
Czy to zuchwalstwem zbyt dużem
Marzyć, choć czasem, w niedzielę,
Szczęście anioła ze stróżem?...

Aleksander Błok - Starzec

 

Minęły bujne lata moje –

Już starość. Patrzę na ten świat.

Kiedyś tam ...gdzieś ... nas było dwoje,

Lecz to jest sen. Zatarty ślad.

Patrzę, jak więdnie kwiat jesienią,

Słucham pamięci cichych słów;

Ale czyż można wierzyć cieniom,

Co błysną śród młodzieńczych snów?

Byłoż to jawą czy snem było,

Gdy zapominam o tych dniach –

Znów długo śni mi się, jak śniło,

To niewyśnione, skryte w mgłach.

Lecz wiem. To bajka, co mnie zwodzi.

To zima – ten mój siwy włos...

Niech odszukają inni, młodzi,

Drzwi, w które nie dał wejść mi los.

29 września 1902

tłum. Jan Lechoń

Jan Twardowski - Nie tak nie tak

Moja dusza mi nie wierzy

moje serce ma co do mnie wątpliwości

mój rozum mnie nie słucha

moje zdrowie ucieka

moja młodość umarła

moje fotografie rodzinne nie żyją

mój kraj jest już inny

nawet piekło zmyliło bo zimne

nakryłem się cały żeby mnie nie było widać

ale łza wybiegła

i rozebrała się do naga

Andrzej Waligórski - Wojenny stan

 Wojenny stan, wojenny stan,
 Koksiaki lśnią w ciemnościach.
- Masz pan przepustkę? Pokaż pan.
- Franuś, zrewiduj gościa.
Wojenny stan, pierdut we drzwi
Aż dziadek spadł z bujaka....
- A któż tam?
- A toż to my,
Koledzy z ogólniaka!
Wojenny stan. Pancerny skot
W strumieniach halogenów
Szturmuje rachityczny płot
Z hasłami KPN-u.
- Tu mówi PAP... Jak twierdzi TASS...
- Pytałem się w centrali,
Podobno był najwyższy czas,
Bo byśmy już dyndali.
Wojenny stan, więc duży dzwon,
Husarze, komisarze...
Być może był konieczny on -
Historia to pokaże,
Lecz gdy już jest, i gdy już trwa,
To modlę się i pragnę
Aby tak czysty był jak łza
I ostry był jak bagnet,
I by przejrzysty był jak szkło
I takie miał zasady,
Aby wyplenić całe zło
Z obu stron barykady.
Bo to tak nie jest pół na pół,
Dwa: dwa, jak gdzieś na meczu.
Jeden inaczej Polskę czuł,
Drugi kradł i nic nie czuł,
Więc obyśmy nie dali się
Wpuścić w zaułek kręty
Gdzie opozycja bierze w de,
A swołocz bierze renty.
Taki obrazek mi się śni:
Wiosna (gdzieś koniec marca)
I żołnierz wraca z wojska, i
Sąsiad też skądś tam wraca...
A zmęczył ich już gniew i żal,
Zgnębiła drętwa mowa,
I sąsiad mówi:
- Na! Masz, pal,
Ten tytoń to z Grodkowa.
I mogliby tam w progu ćmić
Radząc o polskiej biedzie...
To skromny sen, lecz może być
Realny.
Wiosna idzie.

Julia Hartwig - Gdzie są te listy.

George Frederic

"Doświadczenie to imię, jakie ludzie nadają swym błędom". 
Oscar Wilde

*** (Gdzie są te listy...)

Gdzie są te listy, w których ktoś napisze:
Czekamy na ciebie, a przy nas łagodność, 
spokój i ogród szumiący drzewami.

Tutaj milczenie nie będzie przymusem, 
ani nie będzie przymusem rozmowa.

Gdzie są te sny, w których znajdziemy pokrzepienie,
gdzie tarasy pochmurnych zamków nad brzegami rzek
i gdzie niewytłumaczone szczęście 

kołyszące nas jak rytm pociągu

w drodze do bezpiecznego schronienia, 
w którym nie mieszka potwarz ani nóż

I gdzie jest miejsce dla szaleńca, który wzgardził zdrowiem,
dla wszystkiego, co nagłe,
dla błyskawicy, burzy, lecącego meteorytu.

Gdzie schron dla wygnańców
i ich wyobrażeń o tym, czym może być świat i oni sami.

Gdzie jest miejsce dla drzewa, które pamięta dawne losy drzew,
dla zwierzęcia, które nie zapomniało o swoim dawnym królestwie
i dla małych rybek, 
które łowiliśmy rękami jako dzieci na piaszczystym brzegu morza.

Gdzie jest miejsce dla skargi i odmowy, 
dla godności i lojalnej przyjaźni,

gdzie są nie wydeptane ścieżki w lesie i prosta droga do nieba.

Gdzie jest wiara płynąca nie z uciemiężenia, 
ale z siły i nielekceważenia rozumu.

Gdzie jest świadectwo pełne i wiarogodne,
które nie boi się śmiechu ani szyderstwa.

Julia Hartwig

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

Walt Whitman - Włócząc się myślą

Walt Whitman

Kiedyś czytałem książkę, biografię sławną

I pytałem sam siebie: 

Więc tak autor wyobraża sobie życie człowieka?

I kiedy ja przeminę, 

ktoś też tak opisze moje życie?

(Jak gdyby ktoś rzeczywiście wiedział cokolwiek 

o moim prawdziwym życiu,

Kiedy nawet ja sam, myślę często, wiem o nim nic 

lub bardzo niewiele,

Ledwie kilka drobiazgów, 

luźnych słabiutkich nitek, kłamstewek

Usiłuję wytropić na własny użytek)

Walt Whitman

tłum. Andrzej Szuba

Walt Whitman - Gdy słuchałem, co mówił uczony astronom

Gdy dowody jego twierdzeń 
ustawiały się przede mną w kolumny cyfr,
Gdy pokazywał mapy i wykresy, 
demonstrował dodawanie, dzielenie, pomiary,
Gdy siedząc w sali wykładowej, 
słuchałem wykładu astronoma i braw, jakimi mu przerywano,
Jakże rychło źle się poczułem 
i ogarnęło mnie niewytłumaczalne znużenie,
Które minęło dopiero, gdy podniosłem się, 
wymknąłem z sali i ruszyłem sam przed siebie

W mistycznym, wilgotnym powietrzu nocy, 

od czasu do czasu

Podnosząc wzrok, 

w całkowitym milczeniu,

 ku gwiazdom.

Walt Whitman

przekład Stanisław Barańczak