Archiwum bloga

środa, 16 marca 2022

Aleksander Błok - Starzec

 

Minęły bujne lata moje –
Już starość. Patrzę na ten świat.
Kiedyś tam ...gdzieś ... nas było dwoje,
Lecz to jest sen. Zatarty ślad.

Patrzę, jak więdnie kwiat jesienią,
Słucham pamięci cichych słów;
Ale czyż można wierzyć cieniom,
Co błysną śród młodzieńczych snów?

Byłoż to jawą czy snem było,
Gdy zapominam o tych dniach –
Znów długo śni mi się, jak śniło,
To niewyśnione, skryte w mgłach.

Lecz wiem. To bajka, co mnie zwodzi.
To zima – ten mój siwy włos...
Niech odszukają inni, młodzi,
Drzwi, w które nie dał wejść mi los.

29 września 1902

tłum. Jan Lechoń

2 komentarze:

BBM pisze...

Poruszający wiersz i bardzo poruszające zdjęcie.

donka pisze...

Prawdę mówiąc Matyldo to najpierw było zdjęcie, a potem wiersz. Zdjęcie leżało od dawna.... i od dawna poszukiwałam do niego wiersza. Bardzo smutne - jedno i drugie tak jak i wszystko dookoła nas.