Archiwum bloga

środa, 10 stycznia 2018

Zbigniew Herbert - Przepaść Pana Cogito

mal. Alastar Magnaldo

W domu zawsze bezpiecznie
ale zaraz za progiem
gdy rankiem Pan Cogito
wychodzi na spacer
napotyka - przepaść

nie jest to przepaść Pascala
nie jest to przepaść Dostojewskiego
jest to przepaść
na miarę Pana Cogito

dni bezdenne
dni budzące grozę

idzie za nimi jak cień
przystaje przed piekarnią
w parku przez ramię Pana Cogito
czyta z nim gazetę

uciążliwa jak egzema
przywiązana jak pies
za płytka żeby pochłonęła
głowę ręce i nogi

kiedyś być może
przepaść wyrośnie
przepaść dojrzeje
i będzie poważna

żeby tylko wiedzieć
jaką pije wodę
jakim karmić ją ziarnem

teraz
Pan Cogito
mógłby zebrać 
parę garści piasku
zasypać ją
ale nie czyni tego

więc kiedy
wraca do domu
zostawia przepaść
za progiem
przykrywając starannie
kawałkiem starej materii

1 komentarz:

Anonimowy pisze...

Ciekawe polaczenie wiersza Herberta z obrazem Magnalda.Rozszerza skojarzenia, oblaskawia nieco smutek i beznadzieje... szczescie, ze mozemy przepasc zostawic za progiem, gdzie rosnie drzewo nad jeziorem ... tam przepasc nas nie dosiegnie, bo tam jest nasz dom ....
Teresa K.z pozdrowieniami i podziekowaniami...