Pieśń I, 11 (Do Leukonoe)
Nie pytaj próżno, bo nikt się nie dowie,
I babilońskich nie pytaj wróżbiarzy.
Lepiej tak przyjąć wszystko, jak się zdarzy.
Jaki nam koniec gotują bogowie,
A czy z rozkazu Jowisza ta zima,
Co teraz wichrem wełny morskie wzdyma,
Będzie ostatnia, czy też nam przysporzy
Lat jeszcze kilka tajny wyrok boży,
Nie troszcz się o to i… klaruj swe wina.
Mknie rok za rokiem, jak jedna godzina.
Więc łap dzień każdy, a nie wierz ni trochę
W złudnej przyszłości obietnice płoche.
tłum. Henryk Sienkiewicz
ODA 23
Vitas inuleo me similis, Chloe
Stronisz przede mną, Chloe, podobna sarence,
co matki trwożnej szuka po górskiej ustroni
i lęk odczuwa płonny
przed każdym szmerem w lesie.
Bo czy z nadejściem wiosny listki rozbudzone
potrąci wietrzyk, czy też zarośla jeżyny
mała jaszczurka wzruszy,
już serce drży i nóżka.
A przecież cię nie gonię, by jak tygrys srogi
albo lew getulijski rozszarpać na sztuki:
więc nie wypatruj matki
bo iść za mężem pora.
Horacy, Quintus Horatius Flaccus (ur. w 65 roku p.n.e. w Wenuzji,)
Jeden z największych poetów rzymskich. Syn wyzwoleńca. . Był autorem m.in. krótkich utworów o treści politycznej oraz ośmieszających wady i słabości ludzkie. Poeta debiutował późno, mając 30 lat.
Do najsłynniejszych dzieł Horacego należą Pieśni (znane także jako "Ody" - Odes) o bardzo bogatej tematyce – utwory religijne, biesiadne, wiersze do przyjaciół, wiersze do kochanek, motywy klasyczne i hellenistyczne, refleksje na temat śmierci i radości życia.
Aleksander Krawczuk– polski historyk starożytności o Horacym: „ze swych ostatnich utworów Horacy był dumny."
Dał temu wyraz w ostatniej pieśni zbiorku:
„Pomnik zbudowałem trwalszy od spiżu
i wyższy od królewskich grobowców, piramid.
Nie zniszczy go ani deszcz, ani wicher,
ani też nieskończony ciąg lat
i czas wiecznie uciekający.
Nie wszystek umrę;
wielka część mej osobowości
umknie bogini śmierci.
Wciąż jednakowo żywy
będę rósł sławą u potomnych,
dopóki na Kapitol wstępował będzie kapłan
z milczącą dziewicą, westalką.”
„Mylił się Horacy. Jego wielkość okazała się jeszcze trwalsza. Nie ma już kapłanów rzymskich bóstw i nie ma westalek. Ale pieśni poety wciąż żyją. Czytają je nad Tybrem i nad Wisłą, nad Wołgą i nad Missisipi, nad Tamizą i nad Amazonką – wszędzie, gdzie sięga europejska kultura.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz