Archiwum bloga

piątek, 19 kwietnia 2019

Roman Brandstaetter - Stabat Mater

Daniel Gerhartz 1965





O Matko Boga, o Matko stojąca

Może w tym miejscu, 
gdzie ja teraz stoję,

Wpatrzona w żółte ciało swego Syna,
W owoc żywota i świętą gromnicę

Na krzyż przybitą.
                                    





Z wolna wosk topnieje
I coraz mniejszy staje się płomyczek,
Pełga jak motyl i złożywszy skrzydła
Jak do modlitwy gaśnie wśród ciemności,
Które Bóg dobył jak szpadę z jaszczura
Z samego środka słonecznego dnia.











                                                     
                                                   O, zakryj oczy i nie patrz na dramat,
                                                   
                                                   Kowalu siedmiu mieczów, które Matka
                                                   W sercu poczuła, gdy Jej Syn, zdążając
                                                   Jak błyskawica po piorunochronie
                                                   Krzyża, wstąpił w sad oliwny
                                                   Raju i wszystkim ludziom udowodnił,
                                                   Że Bóg potrafi jak człowiek umierać.

Brak komentarzy: