ANTONI LANGE *** (Nic tak nie boli jako śmierć marzenia...)

Antoni Lange  - nazywany "mistrzem poezji refleksyjnej"  

 

Szersza wzmianka o nim -w poście z 1 grudnia 2023r, 

Nic tak nie boli jako śmierć marzenia...

Nic tak nie boli jako śmierć marzenia,
W grób składasz serca najdroższe Sezamy,
Które nam życie całunem ocienia,
I już nie mamy ich — i nic nie mamy!

Ból jeden został, głuchy a jałowy:
Próżno chcesz śmiechem zobojętnić duszę,
Próżno mądrymi ją biczujesz słowy,
Próżno ją kalasz w szałów zawierusze.

Serce ci pękło, ale jeszcze boli,
A może więcej, niźli gdyby żyło...
Marzenie twoje — w mogił aureoli —
Ściga cię wiecznie żywe za mogiłą.

Tak było piękne jak promienie tęczy,
I oto w nicość woń ich się rozcieńczy —
Barwy pobladły, tęcza się rozwiała...
Tylu kwiatami jego zorza drgała...

A ono przecież jeszcze żyje we mnie —
I wciąż mię ściga i za mną się wlecze.
Piękniejsze było — szepcze mi tajemnie —
Nad wszystkie dzieła człowiecze!

Antoni_Lange/

*** (A jednak mimo pomarszczone skronie...)

A jednak mimo pomarszczone skronie,

Pomimo łzami przesiąkłe źrenice,

Pomimo drżące, załamane dłonie,

Pomimo żale, pomimo tęsknice:

Pod rozczarowań cmentarzyskiem smutnem,

Co twarz mi w wieczną przyodziały bladość,

Pod snów umarłych całunowem płótnem —

Na dnie mej duszy drga tajemna radość.

Na dnie najgłębszem, pod zgliszczem tysiąca

Bólów kamiennych — niby kwiat zdeptany —

Na pół umarła, lecz jeszcze drgająca

Radość tkwi we mnie — atom niedojrzany.

Jak gdyby sama siebie się wstydziła,

Że jeszcze może kwitnąć w mojej duszy:

Czasem mi tylko echo swe zasyła,

Jak kroplę rosy śród spieki i suszy.

Czasem na mgnienie lub krócej od mgnienia

Niespodziewany czar ją wywoływa,

I naraz radość moja wypromienia

I wstaje czysta, ogromna i żywa.

I wszystkie mroki rozpędza; ruiny

Odchyla naraz, i cmentarne zwłoki

Ożywia! Iście źródło, co w wyżyny

Tryska z podziemnej gdzieś fali głębokiej.

Przebudza naraz młodych lat szlachetność,

Przywraca światło i piękność i wiarę:

I w barw tęczowych przyodziewa świetność,

Co się zdawało zniknione i szare.

Przenika wszystko — niby kwiatów wonie,

Które moc swoich ożywczych nektarów

W spragnionem wiosny rozlewają łonie:

Lecz dusza mało napotyka czarów. 

Antoni Lange