Maria Pawlikowska-Jasnorzewska- Kto chce bym go kochała / Złote myśli kobiety

Ivana Besevic

Kto chce, bym go kochała, nie może być nigdy ponury

i musi potrafić mnie unieść na ręku wysoko do góry.

Kto chce, bym go kochała, musi umieć siedzieć na ławce

i przyglądać się bacznie robakom i każdej najmniejszej trawce.

I musi też umieć ziewać, kiedy pogrzeb przechodzi ulicą,

gdy na procesjach tłumy pobożne idą i krzyczą.

Lecz musi być za to wzruszony, gdy na przykład kukułka kuka

lub gdy dzięcioł kuje zawzięcie w srebrzystą powłokę buka.

Musi umieć pieska pogłaskać i mnie musi umieć pieścić,

i śmiać się, i na dnie siebie żyć słodkim snem bez treści,

i nie wiedzieć nic, jak ja nie wiem,

i milczeć w rozkosznej ciemności,

i być daleki od dobra i równie daleki od złości.

Złote myśli kobiety              

Irina Karkabi

Zalotność jest pachnąca i różowa,

a mądrość żółta i sucha.

Wolałabym, by mnie Mickiewicz chciał całować,
niż by mnie chciał słuchać.

Jeśli Serafinowie, Potęgi i Trony
nie patrzą na kobietę męskimi oczyma,
nie warto iść do nieba po gościńcu stromym:
nic tam nie ma.

Niechaj śmierć mi nie będzie niewiastą w całunach,
lecz mężczyzną o bujnych ramionach;
a pęknę w jego ręku jak dzwoniąca struna
roześmiana i rozmarzona.

Życie zaś niech mnie niesie ku złotej Cyterze
na tęsknym, rozkołysanym okręcie:
chcę na pokładzie bezsilnie leżeć
w nie kończącym się święcie... 

Zbigniew Herbert - Pan Cogito szuka rady

Boris Shapiro 

Tyle książek słowników

opasłe encyklopedie

a nie ma kto poradzić

zbadano słońce

księżyc gwiazdy

zgubiono mnie

moja dusza

odmawia pociechy

wiedzy

wędruje tedy nocą

po drogach ojców

i oto

miasteczko Bracław

wśród czarnych słoneczników

to miejsce które opuściliśmy

to miejsce które krzyczy

jest szabas

jak zwykle w szabas

ukazuje się Nowe Niebo

- szukam ciebie rabi

- nie ma go tutaj -

mówią chasydzi

- jest w świecie szeolu

- miał piękną śmierć

mówią chasydzi

- bardzo piękną

tak jakby przeszedł

z jednego kąta

cały czarny

w ręku miał

Torę płonącą

- szukam cię rabi

- za którym firmamentem

ukryłeś mądre ucho

- boli mnie serce rabi

- mam kłopoty

może by mi poradził

rabi Nachman

ale jak mam go znaleźć

wśród tylu popiołów

Herbert Zbigniew - Pan Cogito czyta gazetę

Charles Spencelayh

Na pierwszej stronie

meldunek o zabiciu 120 żołnierzy

wojna trwała długo

można się przyzwyczaić

tuż obok doniesienie

o sensacyjnej zbrodni

z portretem mordercy

oko Pana Cogito

przesuwa się obojętnie

po żołnierskiej hekatombie

aby zagłębić się z lubością

w opis codziennej makabry

trzydziestoletni robotnik rolny

pod wpływem nerwowej depresji

zabił swą żonę

i dwoje małych dzieci

podano dokładnie

przebieg morderstwa

położenie ciał

i inne szczegóły

Edward Stachura - COKOLWIEK

Jack Vettriano

"Cokolwiek 

pomiędzy ludźmi kończy się 

– znaczy: nigdy nie zaczęło się. 

Gdyby prawdziwie się zaczęło 

– nie skończyłoby się. 

Skończyło się, bo nie zaczęło się. 

Cokolwiek prawdziwie się zaczyna 

– nigdy się nie kończy " 

Edward Stachura - BIAŁA LOKOMOTYWA

Andrew Kuznetsow

Sunęła poprzez czarne łąki,

Sunęła przez spalony las.

Mijała bram zwęglone szczątki,

Płynęła przez wspomnienia miast.

Biała Lokomotywa.

Skąd wzięła się w krainie śmierci,

Ta żywa zjawa istny cud,

Tu pośród pustych marnych wierszy,

Tu gdzie już tylko czarny kurz.

Biała Lokomotywa.

Ach czyj, ach czyj to jest,

Tak piękny, hojny gest,

Kto mi tu przysłał ją,

Bym się wydostał stąd.

Białą lokomotywą.

Suniemy poprzez czarne łąki,

Suniemy przez spalony las,

Mijamy bram zwęglone szczątki,

Płyniemy przez wspomnienia miast,

Z Białą Lokomotywą.

Ach któż, ach któż to może być,

Beze mnie kto nie umie żyć,

I bym zmartwychwstał błaga mnie,

By mnie obudził jasny zew

Białej Lokomotywy.

Gdzie brzęczą pszczoły, pluszcze rzeka,

Gdzie słońca blask i cienie drzew,

Do tej co na mnie w życiu czeka,

Do życia znowu nieś mnie nieś.

E.Stachura - ŻYCIE TO NIE TEATR

Życie to jest teatr, mówisz ciągle, opowiadasz;
Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada;
Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra
Przy otwartych i zamkniętych drzwiach.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . To jest gra!

Życie to nie teatr, ja ci na to odpowiadam;
Życie to nie tylko kolorowa maskarada;
Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest;
Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja - teatry to są dwa.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
Nawet kiedy źle ci jest, to nie jest źle
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Bo ty grasz!

Ja duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz kaleką nie ja jestem, tylko ty!
-----------------------------------------




--------------- ------------
Dzisiaj bankiet u artystów, ty się tam wybierasz;
Gości będzie dużo, nieodstępna tyraliera;
Flirt i alkohole, może tańce będą też,
Drzwi otwarte zamkną potem się.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . No i cześć!

Wpadnę tam na chwilę, zanim spuchnie atmosfera;
Wódki dwie wypiję, potem cicho się pozbieram;
Wyjdę na ulicę, przy fontannie zmoczę łeb;
Wyjdę na przestworza, przecudowny stworzę wiersz,
Ty i ja - teatry to są dwa.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
Ty i ja!

Ty - ty prawdziwej nie uronisz łzy.
Ty najwyżej w górę wznosisz brwi.
I niezaraźliwy wcale jest twój śmiech.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Bo ty grasz!

Ja - duszę na ramieniu wiecznie mam.
Cały jestem zbudowany z ran.
Lecz gdy śmieję się, to w krąg się śmieje świat!

Ryszard Kapuściński - O PRZEMIJANIU

* * *

Spójrz na różę więdnącą

jest zrozpaczona

jeszcze próbuje rozbłysnąć

jeszcze chciałaby się rozchylić

otworzyć

wywołać zachwyt

ale płatki

są już jak połamane skrzydła kolibra

coraz bardziej zamknięta w sobie

nawet nie wspomina dawnej świetności

opada jej głowa

więdną usta

kurczy się

cała zajęta tylko usychaniem

* * *

Dlaczego
świat
przeleciał obok mnie
tak szybko
nie dał się zatrzymać zbliżyć przejść na ty
pognał

znikający punkt
w ogniu i dymie

Agnieszka Osiecka – ŚWIAT ORDONKI

Konstantin Razumov

ŚWIAT  ORDONKI

Nie najlepszy to był świat,

pełen drobnych i wielkich wstydów,

Ale było kilka pań

cudownie sentymentalnych,

ale było kilka pań

prawdziwie niebanalnych!

Dziś miłość ci nic nie wybaczy,

za kłamstwo, alkohol czy grzech

dziś przyjdzie ci słono zapłacić,

i nikt nie zamieni ich w śmiech!

Gdy wrócisz pijany,

szczęśliwy czy zły,

czyjś głos ukochany

nie powie: `To nic, to ty...`

Bo miłość dziś nic nie wybaczy,

lecz wściekła pobiegnie do drzwi,

w dzisiejszych kochankach tak wiele jest z graczy

a mało, tak mało - z Ordonki i mgły...

Przeminęły czasy burz

i dziewczyny są wyższe i dłuższe,

świat Ordonki przykrył kurz

i kobiety dziś mają duszę.

Ale czemu nie ma pań

nieznośnie sentymentalnych,

ale czemu nie ma pań

prawdziwie niebanalnych!

Dziś miłość ci nic nie wybaczy,

za kłamstwo, alkohol czy grzech

dziś przyjdzie ci słono zapłacić

i nikt nie zamieni ich w śmiech!

Gdy wrócisz pijany,

szczęśliwy czy zły,

czyjś głos ukochany

nie powie: `To nic, to ty...`

Bo miłość dziś nic ci nie wybaczy,

lecz wściekła pobiegnie do drzwi,

w dzisiejszych kochankach tak wiele jest z graczy

a mało, tak mało - z Ordonki i mgły...

ta Warszawka z dawnych lat

te fałszywe etole z mitów...

Modlitwa Afrykanki Z KAMERUNU - JESTEM KOBIETĄ

 Jestem kobietą

stworzoną na obraz Boga,

stworzoną z wartościami i godnością (...)

Jestem kobietą,

matką życia,

matką prezydentów i robotników,

matką służących i ministrów,

matką królów i poddanych,

matką królowych i pokojówek,

matką idiotów i geniuszy.

Jestem kobietą,

chłopką, kucharką,

sprzątaczką i stróżem nocnym (...)

Pracuję od świtu do nocy,

siejąc i zbierając w spiekocie dnia

i z ciężkim brzemieniem powracając,

by wyżywić rodzinę.

Jestem kobietą,

kluczem rodziny.

Jestem kochanką, a jednak gnębiona,

szanowana, a jednak zniewolona,

podziwiana, a jednak bita,

poszukiwana, a jednak zapomniana (...)

Mieczysław Jastrun ELEGIA RZECZY PRZYSZŁYCH

Gdybym po lat tysiącu zbudzony powrócił do życia,

Obcość i nowość zaskoczyłyby mnie tak boleśnie,

Że zatęskniłbym do swej lampy barbarzyńskiej

Tęsknotą, którą dziś czuję patrząc na rzeźbę wyłonioną z morza.

Ten świat byłby tak obcy, że zadrżałbym od jego istnienia,

Od potęgi faktu, którego zrozumienie przeszłoby moje siły

I poraziło jak elektryczne krzesło.

Ta mowa twarda jakich nabierze odcieni po wiekach?

Jakie załamią się w bruzdach jej nowe znaczenia i formy?

Grudka ziemi, skowronek, gdy się w powietrze wzbija,

Blask bierze z niego –

Tak może będzie z tą mową, której ja powierzyłem całego siebie.

Jak wyrażę zdumienie na widok rzeczy nieznanych?

Przeczuwam je podobieństwem, gdyż wszystko jest podobieństwem.

Tak nieraz czułem się obcy

W ulicy i wśród ogrodów w zmierzchu przedwiośnia,

Wydłużonym i nad cielesnym jak postacie z obrazów El Greca,

Albo przechodząc przez ciemne podwórze, gdzie mur wilgocią zaciekał

I ciężkie naręcza bluszczu zwisały pełne żałoby.

Nie, nie mógłbym pozostać tutaj. Gdybyż przynajmniej

Znak jakiś dawnego życia! Uśmiechu

Rzuconego mi przez przechodzącą nie podejmę wargami.

Niech wróci do róży, której nie dotknę.

Niech jej powieki nade mną zamkną się tak obojętnie

Jak przestrzeń, co była mi kiedyś znajoma w dotyku i ruchu.

Ja, który byłem niesyty życia, który roiłem

O nieosiągalnych planetach i ukryty w swym locie nieszczelnym

Widziałem, jak Uran zstępował na Ziemię, jak niewidzialna artyleria

Rozbijała spoistość materii, ja, który chciałem posiąść

Kilka żywotów, rozrzuconych w kilku miejscach czasu,

Cóż bym robił w tej obcej krainie, dla której nie będzie tajemnic?

A jednak mogę już dzisiaj usłyszeć cząstkę tych rzeczy

W muzyce, kiedy się wznosi stromo i spada nagle

Ciężką ulewą wód słonych.

Opuszcza mnie siła i miłość, przenika mnie chłód,

Jak wśród gwiazdozbiorów słucham własnego wyznania –

Tu pozostańmy, mój cieniu, nie żądajmy gwiazd innych i bytów,

Odległych tak, że przestrzeń i czas znaczą tyle, co znaki równania.

Wracam do swojej lampy barbarzyńskiej,

Do słów, które kiedyś utracą znaczenie osobne

I będą jak stylus rzymski

Wydobyty z lawy pogrobnej.

Ludmiła Marjańska – POLEWA

* * *

Proszę o sen Nie przychodzi

a przecież sen mnie odmłodzi

Znów będę szła sprężyście

depcząc jesienne liście

Będę łykać deszczowe krople

topić w dłoni przejrzyste sople

wbiegać szybko po schodach

Ach - znowu będę młoda

we śnie Lecz lampy już gasną

a ja nie mogę zasnąć

od tylu, tylu godzin

Już sen mnie nie odmłodzi

a zresztą - tak naprawdę - po co

kiedy tak dobrze mi nocą

wspominać długie życie

Zasnę na pewno o świcie

POLEWA

Przemilczałam głębokość morza,
przemilczałam jego dno i sedno.
Świat wokoło trzaskał i gorzał.
Lata dymią, przygasają, bledną.

Przemilczałam, a teraz powracam
tropem ognia w ślady pogorzelisk.
Przypomnienie wystrzela jak raca:
kolorowy, nietrwały obelisk.

I z lat tamtych wypalonej gliny
nieudolną, pytającą ręką
lepię życia skutki i przyczyny
mądrym szczęściem polewane cienko.