Modlę się, Boże, żarliwie, Modlę się, Boże, serdecznie: Za krzywdę upokorzonych, Za drżenie oczekujących,
Za wieczny niepowrót zmarłych, Za konających bezsilność, Za smutek niezrozumianych, Za beznadziejnie proszących, Za obrażonych, wyśmianych, Za głupich, złych i maluczkich,
Za tych, co biegną zdyszani Do najbliższego doktora, Za tych, co z miasta wracają Z bijącym sercem do domu,
Za potrąconych grubiańsko, Za wygwizdanych w teatrze, Za nudnych, brzydkich, niezdarnych, Za słabych, bitych, gnębionych,
Za tych, co usnąć nie mogą,
Za tych, co śmierci się boją,
Za czekających w aptekach
I za spóźnionych na pociąg,
- ZA WSZYSTKICH MIESZKAŃCÓW ŚWIATA,
Za ich kłopoty, frasunki, Troski, przykrości, zmartwienia, Za niepokoje i bóle, Tęsknoty, niepowodzenia,
Za każde drgnienie najmniejsze, Co nie jest szczęściem, radością, Która niech ludziom tym wiecznie Przyświeca jeno życzliwie - Modlę się, Boże, serdecznie, Modlę się, Boże, żarliwie!
"W dniu wczorajszym samoloty RAF dokonały nalotu na obiekty wojskowe we Florencji". Komunikat wojenny z roku 1943
Po co tak się
trudziłeś, Leonardo? Po co rysowałeś lot
gołębi, Leonardo? Po co rysowałeś ich
skrzydła? Po co rysowałeś ich
lotki? Spójrz na owoce
twoich badań, Spójrz na płonące
domy Po obu brzegach Arna. Na te ruiny Przypominające Średniowieczny taniec
śmierci. Na mosty Krwawiące Jak odrąbane ręce.
Na Giocondę Płaczącą po stracie
męża. A na to
Leonardo" "Szaleńcze, Przecież tego nie
mogły uczynić Gołębie". 1963
Śpij prześliczny mój chłopaczku, Dziej się bajko, dziej. Księżyc zasiadł w pełnym blasku u kolebki twej, a ja bajki mam dla ciebie i piosneczkę mam; a ty śpij zmrużywszy oczka dziej się, bajko, nam. Wśród kamieni rwący Terek wzbija mglisty kurz, a na brzegu groźny Czeczen ostrzy kindżał już;
Ojciec twój to hardy wojak zna rzemiosło swe. Śpij malenki, śpij spokojnie Bajka dzieje się.
Sam zobaczysz, ciężkie brzemię, zły los pewny, lecz śmiało włożysz nogę w strzemię i pochwycisz miecz. Ja jedwabiem wyścieloną kulbakę ci dam; śpij synaczku mój kochany dziej się bajko nam.
Będziesz śmiałkiem jak się patrzy duszą kozak-chwat, wyjdę z tobą, dasz znak ręką I wyruszysz w świat Ileż gorzkich łez wyleję skrycie nocy tej. Cicho, słodko śpij, aniele,
dziej się, bajko, dziej.
Będę dręczyć się tęsknotą w beznadziei czas, modlić się całymi dniami, nocą wróżyć z kart i rozmyślać o twej biedzie w obcym kraju gdzieś; śpij, dopóki nie znasz smutku, bajka dzieje się.
A na drogę matka święty obrazek ci da. Módl się przed nim, niech cię zawsze Bóg w opiece ma, i do boju się szykując myśl o matce swej… Śpij, prześliczny mój chłopczyku, dziej się bajko, dziej.
Pewnego dnia po władzę sięgnęły małpy Nasunęły złote sygnety na palce, nałożyły białe, nakrochmalone koszule, zaciągnęły się wonnymi hawańskimi cygarami, stopy zaś uwięziły w czarnych lakierkach. Nie zauważyliśmy tego, gdyż pochłaniały nas inne zajęcia: ktoś czytał Arystotelesa, ktoś inny przeżywał właśnie wielką miłość.
Przemówienia władców stały się nieco chaotyczne a nawet bełkotliwe, ale przecież nigdy nie słuchaliśmy ich uważnie, woleliśmy muzykę. Wojny stały się jeszcze dziksze, więzienia cuchnęły bardziej niż dawniej. Wydaje się, że po władzę sięgnęły małpy.
Ukazało się pióro, a Bóg powiedział: "Pisz czym jest byt człowieczy". I moja dłoń na długo zawisła nad czystą stronicą, aż, jak ślady stóp zagubionego wędrowca, litery wypełniły pustkę kartki, a ja wyczytałem z nich słowo "samotność". I ręka już drgnęła by je zmazać, jednak ci wszyscy czekający w oknie życia zakrzyknęli gromko: "To prawda!"
Ronald Stuart Thomas (( 1913 – 2000 ) - walijski poeta tworzący w języku angielskim, duchowny w narodowym Kościele walijskim. Tworzył lirykę refleksyjną, inspirowaną krajobrazem i folklorem Walii, jak również poezję religijną...
ZIEMIA
Co kazało nam sądzić, Że jest Twoja? Bo sygnowana Twoją krwią, Boże wojny?
To takie maleństwo, I łatwo ją przeoczyć w mrowiu Światów. Zwodzi nas Perspektywa; mikroskop
To nasz grzech; im silniejszy, Tym my stajemy się bardziej Niebotyczni. Gdzie podziały się Twoje wcielenia? Ciało to zbyt ciężka Szata, by cię nosić, Boże światła I ognia. Maszyna zastępuje rękę, Która przybiła cię do krzyża, Ale nie może nas rozgrzeszyć.
* * * Co? jej powiedzieć... ach! co się podoba; Bez rozmawiania sposobu; Coś -- z prawd ogólnych: na przykład, że doba, To -- całego obrót globu!
Że świat... obiega mil mnóstwo ogromne Na jedno pulsu zadrżenie -- Bieguny osi skrzypią wiekopomne: Czas -- niepokoi przestrzenie -- --
Że rok... to -- całej wstrząśnienie przyrody, Że pory-roku... nie tylko Są zamarzaniem i tajeniem wody, I -- że -- -- bicie serca?... -- chwilką!
To -- jej powiedzieć... ... i przejść do pogody, Gdzie jest zimniej? gdzie gorącej? I dodać -- jakie? są na ten rok Mody... I nic nie powiedzieć więcej.
Jak wytłumaczyć mam to sobie, Ja już doprawdy nie wiem sam: Dość wspomnieć przy mnie o chorobie, A już na wieczór Ja ją mam! Dostanie ktoś w Warszawie grypki, To mną w Krakowie Tak już trzęsie! Widocznie taki refleks szybki, Czy coś w tym sensie...
Ja już nie piję, Już nie palę, Kobieta to mój ciężki wróg. I kąpię się w kaloszach stale, Ażeby nie przemoczyć nóg! Na każdą zważam już przestrogę. Nawet – Gdy złapać tchu nie mogę – To ja nie łapię! (Ani mi w głowie: Niech łapią ci, co mają zdrowie!) Oszczędzam się na każdym kroku: W ogonkach nie stoję! (Wchodzę z boku.) Alkohol też nie. Polak – abstynent Zawsze bez względu na kontynent, Chyba, że rano i w południe. I co? – Paskudnie. Tu raz mnie kłuje, tam znowu raz, W piersiach orkiestra gra mi – jazz Nadto już któryś z rzędu rok, Gdy portfel swój przeglądam czule, Czuję, że zepsuł mi się wzrok: Pieniędzy nie widzę w ogóle...
Iść do lekarza? Pomysł mądry, Ale ja nie mam już ochoty: Popuka, powie: „Hipochondryk!” A potem powie – „Sto złotych!” Diagnoza trafna, co do joty, Ale gdy idzie... o kwotę!
Bo ja poważnie: Na drugim świecie Już jedną nogą byłem na poły, Tą lewą. Tak... Wróciłem przecie. Ustrój nie dla mnie: Same anioły!
A zaczęło się dosyć dziwacznie: Z początku noga zdrowa jak rydz. Sam czekam, kiedy to się zacznie, Rok, Drugi, A noga nic.
Już diabli brali mnie powoli, Już cierpliwości było brak: Co to za noga, co nie boli? Chora czy jak?!... Aż raptem czuję, Że gdy chodzę, To mnie coś kłuje – w lewej nodze, Stanę - nie kłuje. Dziwne kłucie!
A w sercu zaraz złe przeczucie. Szedł właśnie pogrzeb jakiś bowiem... Dwie damy w czerni... Więc ja do dam: „Jak się nieboszczyk czuł ze zdrowiem?” Rzekły, że kłucia miał. Ja mam! O tutaj w nodze - Kiedy chodzę. (I im tłumaczę, jak mnie boli...) Nieboszczyk wprawdzie miał nie w nodze, Lecz tu czy tam - To nie gra roli...
Stłumiłem w sercu gorzki lament. Co robić? Testament? Nie mam pieniędzy, Nie mam domu - A cóż by tu zapisać komu? Chyba, że wszystkich mych lekarzy Obdarzę pewną cenną rzeczą: Oddam im ich recepty w darze - Niech sami się leczą
A pewnej miłej pani Ali Swe serce dać miałbym ochotę Niech sprzeda je W Jubilerskiej Centrali, Bo było prawie jak złote! Niech żąda dużo, Proszę ja ją! Ale niech bierze, ile dają.
Nie umarłem jednak w terminie, Bo potem przeszło mi to kłucie... Dziwny przypadek w medycynie: Gwóźdź był w bucie
.jpg)
