Kazimierz Przerwa-Tetmajer - *** W twego ciała przecudownej czarze

Signed Guillaume Seignac

W twego ciała przecudownej czarze
życie kipi jak złociste wino:
trzykroć, trzykroć ten będzie szczęśliwy,
komu dasz się nim upić dziewczyno.

W twego ciała przecudownej głębi
oczy toną jak w jeziora fali
i powrócić na słońce nie mogą
z ławic pereł i ławic korali.

Wójcik Leszek - z tomiku „Cokolwiek dalej” 1999

Jarosław Jaśnikowski

Cywilizacja

Płazy pochodzą od ryb

gady pochodzą od płazów

ssaki pochodzą od gadów

człowiek i szczur

łamigłówka ziemskiego pokrewieństwa

Za milion lat niepewności

ktoś ustawi w muzeum

fajkę korkociąg lufę czołgu

zagadkowe szczątki ludzkości 

Genealogia

Oglądam swoje drzewo

genealogiczne

na drzewie siedzi małpa

drapie część ciała

z której ewolucja ukradła jej ogon

przedrzeźnia mnie

ale się do mnie nie przyznaje

jestem zbyt nieludzki

by być jej potomkiem

Antoni Słonimski - Elegia miasteczek żydowskich

Nie masz już, nie masz w Polsce
Żydowskich miasteczek
W Hrubieszowie, Karczewie, Brodach, Falenicy
Próżno byś szukał w oknach zapalonych świeczek,
I śpiewu nasłuchiwał z drewnianej bóżnicy.

Eduard Gurevich

Błyszczy tu księżyc jeden, chłodny, blady, obcy,
Już za miastem na szosie, gdy noc się rozpala,
Krewni moi żydowscy, poetyczni chłopcy,
Nie odnajdą dwu złotych księżyców Chagalla.

Henry Weiss

Te księżyce nad inną już chodzą planetą,
Odfrunęły spłoszone milczeniem ponurym.
Już nie ma tych miasteczek, gdzie szewc był poetą,
Zegarmistrz filozofem, fryzjer trubadurem.

Eduard Gurevich

Nie ma już tych miasteczek, gdzie biblijne pieśni
Wiatr łączył z polską piosnką i słowiańskim żalem,
Gdzie starzy żydzi w sadach pod cieniem czereśni
Opłakiwali święte mury Jeruzalem.

Henry Weiss

Nie ma już tych miasteczek, przeminęły cieniem,
I cień ten kłaść się będzie między nasze słowa,
Nim się zbliżą bratersko i złączą od nowa
Dwa narody karmione stuleci cierpieniem.

Baran Józef -„Więcej uczucia”

Richard Luce

„Więcej uczucia”

dla drobnej chwili
niech napełni cię sobą pochłonie
nachyl się tylko
nad jej źródełkiem
zaczerpnij w dłonie

wstrzymaj życie
niebieskich chwil
szalone obroty
przejrzyj się
w kropli ciszy
nie nazywaj tego
pustym przelotem

spowolnij życie
naciesz się tym co jest
otwórz oczy
to może jedyna wieczność
którą przeoczysz.

bo mijamy chwile
biegnąc ślepo przed siebie
i one nas potrącą odbiegną
nie przygarną w potrzebie.

Lucian Blaga - Cisza

Lucian Blaga  ( 9 maja 1895 - 6 maja 1961 r.) Był rumuńskim filozofem, poetą, dramaturgiem i powieściopisarzem,był dominującą postacią rumuńskiej kultury okresu międzywojennego.

Chelin Senjuan

Tak wiele wokół ciszy, że niemal słyszę, 
jak rozbijają się o szyby promienie księżyca. 

W piersi mej 
głos obcy się zbudził 
i wyśpiewuje we mnie cudzą tęsknotę. 

Mówią, że przodkowie, co przedwcześnie zmarli, 
mając w żyłach młodą krew, 
wielką namiętność, 
żywe słońce w namiętnościach, 
przybywają, 
przychodzą, by dokończyć
w nas 
nie przeżyte życie. 

Tak wiele wokół ciszy, że niemal słyszę
jak rozbijają się o szyby promienie księżyca. 

A któż to wie, duszo ma, w czyjej piersi ty sama wyśpiewasz 
kiedyś, po stuleciach, 
na delikatnych strunach ciszy, 
na harfie ciemności – zdławioną tęsknotę
i złamaną radość życia? Któż to wie? Kto wie?


tłumaczenie Wiesława Piechockiego

Jolanta Chrostowska-Sufa - kobieta dziecko

Emile Vernon

moje dziecko we mnie
moja kobieta we mnie

patrzą
na ciebie

moja niewinność
moja kobiecość
należą do ciebie

możesz wybrać
moje dziecko we mnie
moją kobietę we mnie

jakiej mnie pragniesz?

Czesław Bagiński * * *

Maja Berezowska "On i Ona"

Czytelnicy dawnego "ŚWIATA  POEZJI" pamiętają zapewne ten dowcipny, lekki w stylu wiersz. Szkoda by uległ zapomnieniu i zaginął gdzieś w wirtualnej przestrzeni zamieszczam go więc tu na stronie  "ŚWIATA POEZJI  II" powtórnie.

*** 

- Pani Magister, mam pewną sprawę...

-- Ach pan Profesor -- bardzo proszę.

Może wypije pan ze mną kawę?

-- Nie, nie.

Od dawna kawy ja nie znoszę.

Pani już chyba mnie trochę zna,

Przecież spotkaliśmy się raz,

Może dwa.

Może herbatkę pani ma?

Zielona byłaby w sam raz.

Bo kawa, widzi pani, nagle

Może wypłukać cały magnez

I potem skurcze łapią mnie,

A panią nie?

-- Pyszne herbatki pani parzy.

Gdyby tak co dzień -- ech pomarzyć.

Proszę mi podać prawą dłoń.

Nic jej nie grozi -- Boże broń.

Mogę przewidzieć z niej los pani.

No proszę. Proszę mnie nie ranić.

-- Ach co za dłoń. Paluszki jakie.

Mógłbym je schrupać z wielkim smakiem.

-- Ostrzegam pana, Profesorze.

Jeśli zachowa się pan gorzej ...

-- Nie nie, 

To byłby z mojej strony obciach.

Proszę popatrzeć -- linia życia

U pani wiedzie aż do łokcia.

Nie widać dobrze... chyba ... prawie,

Na pewno kończy się w rękawie.

Czy może pani zdjąć ten rękaw?

-- Ale nie będzię pan znów klękać?

-- No nie wiem. Całkiem tak wygodnie.

Proszę nie troszczyć się o spodnie.

Na klęczkach jest po prostu lepiej.

A spodnie potem się wytrzepie.

-- Ten pieprzyk tam na obojczyku

Całą uwagę moją przykuł.

-- Aaa, aa linia życia, co nam mówi?

-- Już odpowiadam, ale wcześniej,

Czy mogę Pani zdjąć obuwie?

-- Pro... prof ...pro ... proszę grzecznie,

I ręce ... proszę ... mieć pod strażą.

Za bardzo po mnie się rozłażą.

-- Bo, widzi pani, jak podróżnik

Chcę zwiedzić panią aż po równik.

Dojść do obszarów najgorętszych.

A pani wciąż przeszkody piętrzy.

Ach profesorze... 

o tej porze?... 

no może... 

o mój Boże.

Mira Kuś - Za siedmioma górami

Za siedmioma górami

Za siedmioma lasami

W sąsiednim osiedlu

Przy następnej ulicy

O kilka klatek dalej

Za ścianą

Żyje

Drugi człowiek

Dmytro Pawłyczko – Świerki

Ivan Shishkin

Dmytro Pawłyczko – Ukraiński poeta, tłumacz, eseista.

Świerki

Siekiera ojca tkwi w pniaku, wbita 
Aż po sam brzusiec - 
Świerki zdyszane pierzchają w strachu, 
Chcą w górę uciec.


Ryba zębata. 
- No, wskazuj drzewo, które zrąbiemy! - 
Powiada tata.

A ja wybieram, jak po jarmarku 
Oczami biegam. 
Zda się ładniejszy mi taki świerczek, 
Który nie z brzega.

- Ten najsmuklejszy! - Nie, mój chłopczyku, 
Szkoda go chyba! 
- No to ten ładny, w igliwiu srebrnym, 
Co lśni jak ryba!

- Żal go! - Więc może ten osmalony, 
Omszały spodem! 
- Ej nie, niebożę, zrobilibyśmy 
Tym wielką szkodę!

- No to ten czarny, powykręcany, 
W smole jak dratwa! 
- I tego szkoda! Trochę podrośnie 
I będzie tratwa.

- A ten, co niby świeczka skrzywiona, 
Jak w parastasie? 
- Ej, nie! I on się też wyprostuje 
O swoim czasie.

Tak chodziliśmy między świerkami, 
Śmieszni złodzieje. 
- W domu się jeszcze zastanowimy, 
Wrócim w niedzielę!...

Przeszło czterdzieści lat. Posłuchajcie - 
Szumi żywica 
I słońce śpiewa niby dziewica. 
Wietrzyk figluje.

Czemu tak smutno jest mi we wszystkich 
Krainach świata? 
Wysokie świerki stoją, pytają: 
A gdzie twój tata? 

Przełożył Bohdan Zadura

Różewicz Tadeusz : * * * [na drodze]

na drodze
mojego życia
która była prosta
a czasem
ginęła za zakrętem
historii

były zawirowania

na drodze życia

którą szedłem
leciałem
kulałem
gubiąc po drodze
prawdę
której szukałem
w miejscach ciemnych

czasem na tej drodze
spotykałem
dzieci moich przyjaciół
moje dzieci

widziałem jak uczą się chodzić
słyszałem jak uczą się mówić

w ich oczach były pytania

tajemnicze dzieci
z obrazów
Wojtkiewicza
ukryte po kątach
słuchały naszych rozmów
o poezji malarstwie muzyce
czasem piszczały
uśmiechały się milczały

tajemnicze dzieci
z obrazów Makowskiego
płaskie pajacyki
z przyprawionymi
czerwonymi nosami
z gilem u nosa
uśmiechały się

traciliśmy pewność siebie
("no i czemu się tak patrzysz?")

byliśmy bardzo zajęci
i nagle
zobaczyliśmy że nasze dzieci
mają dzieci
że mają
klęski i sukcesy
że siwieją
pytają nas
"no i czemu tak się patrzysz?"
a my milczymy
kryjemy się po kątach

OSIP MANDELSZTAM - Skrzypek Hercowicz

Osip Mandelsztam 1935r.

OSIP  MANDELSZTAM -

obok Borysa Pasternaka i Anny Achmatowej stawia się go na piedestale największych poetów rosyjskich XX wieku.

Dramatyczne losy represjonowanego w czasach stalinowskich poety. zakończone śmiercią w obozowym szpitalu) znalazły odbicie w jego lirykach.

(W 1934 roku został zesłany do łagru w Czerdyniu. Przebywał tam do roku 1937. Po powrocie nie pokajał się przed Stalinem i w 1938 roku ponownie trafił do łagru. Zmarł w grudniu w łagrze pod Władywostokiem.)

Żona przechowywała wiersze pisane przez poetę  w latach 30.. Zdołała ukryć dużą część dorobku Mandelsztama. Opublikowane w latach 70. przyniosły Mandelsztamowi, pośmiertnie sławę na cały świecie

Podobno do pierwszej zsyłki poety w 1934r  przyczynił się poniższy wiersz Osipa Mandelsztama:

* * *

Żyjemy tu, nie czując pod stopami ziemi,
Nie słychać i na dziesięć kroków, co szepczemy,
A w półsłówkach, półrozmówkach naszych
Cień górala kremlowskiego straszy.

Palce tłuste jak czerwie, w grubą pięść układa,

Słowo mu z ust pudowym ciężarem upada.
Śmieją się karalusze wąsiska
I cholewa jak słońce rozbłyska.

Wokół niego hałastra cienkoszyich wodzów:
Bawi go tych usłużnych półludzików mozół.
Jeden łka, drugi czka, trzeci skrzeczy,
A on sam szturcha ich i złorzeczy.

I ukaz za ukazem kuje jak podkowę –
Temu w pysk, temu w kark, temu w brzuch, temu w głowę.
Miodem kapie każda nowa śmierć
Na szeroką osetyńską pierś.

Listopad 1933 

Jednym z ocalałych, bardzo znanych utworów Mandelsztama był ЖИЛ АЛЕКСАНДР ГЕРЦОВИЧ… (Żył Aleksander Hercowicz) – przetłumaczony  .przez zaangażowanego  w działalność opozycji demokratycznej Wiktora Woroszylskiego. Jego nazwisko znajdowało się na czarnej liście cenzury w czasach komuny.

Woroszylski przełożył bardzo dużo wierszy poetów rosyjskich, w tym i tych, którzy byli na indeksie w ZSRR. Byli wśród nich: Anna Achmatowa, Josif Brodski, Aleksander Sołżenicyn, Borys Pasternak, Bułat Okudżawa, Włodzimierz Wysocki i Osip Mandelsztam.

Boris Shapiro

Skrzypek Hercowicz

Był sobie skrzypek Hercowicz,
Co grał z pamięci jak z nut.
Z Schuberta on umiał zrobić -
No brylant, no istny cud.

Dzień w dzień, od świtu po wieczór,
Zgraną jak talia kart,
Tę samą sonatę wieczną
Wciąż pieścił jak jaki skarb.

I co pan, panie Hercowicz?
Za oknem ciemność i śnieg...
Dałbyś pan spokój, Sercowicz!
Takie jest życie, nie?...

Niech harmonijka - Cyganka,
Jak długo ściska mróz,
W ślad za Schubertem na sankach
Zawija kreskami płóz.

Nam z muzyką tak bliską,
Niestraszny i nagły zgon.
A potem z wieszaka zwisnąć
Jak płaszcz z oskubanych wron.

Dawno już, panie Sercowicz,
Wszystko skołował śnieg...
Dałbyś pan spokój, Scherzowicz.
Takie jest życie, nie?

Przekład: Wiktor Woroszylski

Agnieszka Osiecka - Nie jesteś sama

William Kay  Blackklock  

Tej dziewczynie, która czyta list wyblakły 
Tej kobiecie, która milczy cały dzień 
Tej, co stawia w noc bezsenną złe pasjanse 
I ozdabia nadziejami ciemną sień 
Niech się niebo nie kojarzy tylko z deszczem 
Niech się rzeka nie kojarzy z rzeką łez 
Są na świecie dobre okna w dobrym mieście 
I ta wiara, że w człowieku człowiek jest

Nie jesteś sama, nie jesteś sama 
Uwierz w siebie, uwierz w ludzi 
Uwierz w nas 

Nie jesteś sama, nie jesteś sama 
Są gdzieś okna, które płoną cały czas
Tej dziewczynie, która topi w czarnej kawie 
Te tęsknoty, których miała pełen skład 
Tej kobiecie, która pali bardzo dużo 
I w szufladzie przechowuje biały kwiat 
Niech się miłość nie kojarzy z pożegnaniem 
Niech pogoda opromieni każdą myśl 
I niech przyśni się ktoś miły i czekany 
Kto nadaje mleczną drogą taki list 

Nie jesteś sama...

Julian Tuwim - List do pewnej paryżanki

mal. Konstantin Razumov

Chętnie bym z Panią pochodził
Po wiosennym Panamie,
Odrodziłby mnie, odmłodził
Pierwszy paryski kamień.

Chętnie bym z Panią postał
Przy byle wystawie modnej,
Szczęśliwy, że mi los dał
Znów stać na nogach swobodnie.

Chętnie bym z Panią posiedział
Gdzieś w knajpce na bulmiszku,
Wypiłbym kilka kieliszków...
Czego? Już ja bym wiedział.

Chętnie bym z Panią pojeździł
Po elizejskich szampach,
Wieczorem, gdy się gwieździ
Złoty niebiański szampan.

I chętnie bym z Panią poleżał
Po dniu tak pięknie spędzonym
(Niech Pani zapyta się męża,
A ja się dowiem u żony).

J.Tuwim - Paulinka kretynka

Pięcioletnia Paulinka uprzejma i miła
mimo innych przymiotów bardzo skromną była.
Raz, gdy ślicznie z pamięci wierszyk powiedziała,
chciał ją ktoś pocałować, lecz buzi nie dała.

Dlaczego? bo się cienia nieskromności lęka:
Ten ktoś, był to mężczyzna, a ona panienka.
"Wolno ci - rzecze ojciec - to przyjaciel domu."
"Ależ tato! buzi się nie daje nikomu."

"On już w podeszłym wieku, któż ci płochość przyzna?"
Na to skromna panienka: "Przecież to mężczyzna."

Anioł czuwa nad tobą, niewinna dziecino,
Wszystkie wdzięki przygasną, ozdoby przeminą,

Ten powab przetrwa wieki, strzeż go całe życie,
Bo skromność najpiękniejszą zaletą w kobiecie.

Michaił Jurjewicz Lermontow - " CZARNE OCZY"

Artist: Atula Siriwardane

Niezliczone gwiazdy nocy - 
Czemu, pani, ty masz tylko dwie?

Południowe! Czarne oczy!
To spotkanie w złe wypadło dnie.
Kto bądź spyta, gwiazdy nocy
Rajskie szczęście wróżą mu co krok.

W waszych gwiazdach, czarne oczy,
Sercu memu raj i piekła mrok.

Południowe! Czarne oczy!
W was miłości wyrok dopadł mnie.
Dnia gwiazdami - lecz i nocy
Dla mnie odtąd - wy, gwiazdeczki dwie!