Śliwiak Tadeusz - Jest taka prawda

*  * *

Jest taka prawda która kłamie

aby oszczędzić nam rozpaczy.

* * *

Są takie słowa powtarzane

tak długo aż w nie ktoś uwierzy

ale z tak zasianego ziarna

to kto i jakie plony zbierze?

* * *

Zrobią co tamci. Lecz inaczej.

Znajdą się inni. Nie ci sami.

* * *

Zmieniają nas pory roku.

Inna cisza po burzy

inna po śpiewie skowronków

Śliwiak Tadeusz * * * (z wszystkich domowych sprzętów)

z wszystkich domowych sprzętów

najmniej wdzięczne jest lustro

im dłużej cię zna

tym szpetniej mówi o tobie

a już najgorsze jest to

że zamiast siedzieć cicho

raz po raz powtarza

to swoje maniakalne słówko:

"prawda, prawda, prawda"

i coraz częściej przypomina

jakieś nieznane drzwi

za którymi ciemno

Jan Twardowski ........NIC SKĄD PRZYSZŁO

Chanelle Kotz

Skąd przyszło

Zło jest romantyczne a dobro zwyczajne
dobro wciąż na ostatku bo zło jest ciekawe
a przecież białych kwiatów najwięcej na świecie
dopiero po nich żółte a potem czerwone

czemu się rozum karmi tajemnicą
a chwila niepewności wciąż sprzyja nauce
po tylu rewolucjach biedne ptaki bose
i ćma tak bardzo mała że żyje za krótko

czemu deszcz słyszysz z góry a śnieg trochę z boku
i skąd nagle przyszło to wielkie wzruszenie
jakbym dzwonek z lat szkolnych przyłożył do ucha
dzieciństwo co minęło na zawsze zostało

tylko się z młodości zrobiła starucha

NIC
Jakie to dziwne
tak bolało
nie chciało się żyć
a teraz takie nieważne
niemądre
jak nic.

Jacek Kaczmarski - DĘBY

Charles Spencelayh

Pośród nas żyją ci, co przeżyli

Choć przeżyć przecież nie mieli prawa

I jeszcze cieszą się z każdej chwili

Którą ich los im zostawia

Żyją wyrokom wieku na przekór

Wieku, co siejąc śmierć – sam umiera

Rano po mleko drepczą do sklepu

I sadzą dęby na skwerach

Prawem kaduka, w drodze wyjątku

Niepowtarzalni, jak starodruki

Żyją co dzień, dzień w dzień – od początku

I troszczą się o prawnuki

Przegapił Hitler, pogardził Stalin

Nie dały rady – zawał, prostata.

Czytają, czego nie przeczytali

I wciąż ciekawi są świata

Nie pysznią się – bliźniacy stulecia

Że ich nie dorzucono do stosu

Ich życie ma się powtórzyć w dzieciach

– Jesteśmy częścią kosmosu!

Częścią kosmosu – popiół we włosach

Popiół tych wszystkich, co nie przeżyli

Nieusuwalna pamięć, jak osad

Spalonej kolekcji motyli

Czasem się z losem godzi czas

Mleko, motyl, dąb w rozkwicie

Ci, co przeżyli – żyją wśród nas

Tak obrażonych na życie

21.8.1997

Anna Janko - Rzęsa

Znalazłam twoją rzęsę

jak ofiary katastrofy

Tęsknota i czułość

pomiędzy kartkami książki

którą czytałeś dziesięć lat temu

W tej samej chwili poczułam

jak twoje spojrzenie przenika mnie do dna

tam gdzie zastygły niegdyś

Lucian Blaga - Cisza

 Delva Mathija

Tak wiele wokół ciszy, że niemal słyszę,

jak rozbijają się o szyby promienie księżyca.

W piersi mej

głos obcy się zbudził

i wyśpiewuje we mnie cudzą tęsknotę.

Mówią, że przodkowie, co przedwcześnie zmarli,

mając w żyłach młodą krew,

wielką namiętność,

żywe słońce w namiętnościach,

przybywają,

przychodzą, by dokończyć

w nas

nie przeżyte życie.

Tak wiele wokół ciszy, że niemal słyszę

jak rozbijają się o szyby promienie księżyca.

A któż to wie, duszo ma, w czyjej piersi ty sama wyśpiewasz

kiedyś, po stuleciach,

na delikatnych strunach ciszy,

na harfie ciemności – zdławioną tęsknotę

i złamaną radość życia? Któż to wie? Kto wie?

Andrzej Poniedzielski - Kontrolowany antyfeminizm

Gdyby kobietę - abstrakcyjnie -

przewiesić przez trzepaka ramę

i tak dokładnie i solidnie

to zrobić co z dywanem,

to uleciałyby razem z wiatrem:

obłuda, fałsz i pruderia,

zarozumialstwo i obżarstwo,

pycha, egoizm, kokieteria,

te wszystkie - "Czemu tyle palisz"

i wszystkie - "Znowu tyle piłeś"

te wszystkie - "Odłóż gazetę"

"I znowu masła nie kupiłeś",

te spazmy, furie, te migreny,

te wszystkie - "Ach" i "Och",

"Mój Boże, jakaż ja jestem nieszczęśliwa",

"Cóż ja na siebie włożę"

i ta niedobroć, brak zrozumienia

i dusza nieliryczna,

i ten despotyzm, brak litości,

pustość, oziębłość niejednokrotnie erotyczna.

Gdyby to wszystko, gnane wiatrem,

jak kurz i pyl, gdzieś uleciało,

to tylko to, co miłe, dobre

nienaruszone by zostało.

Więc pracowitość, mądrość, dobroć,

czułość i nieszarzyzna,

i przedsiębiorczość, i subtelność,

czyli po prostu –

Mężczyzna!

Andrzej Poniedzielski - Moja Europo

autor: Andrzej Poniedzielski

Nim pomyślisz Europo

O mnie w kategorii - kłopot

Zechciej dojrzeć, zechciej zważyć

O tej samej porze

Widujemy się ze Słońcem

A ja jestem nie od dzisiaj

Przecież częścią twojej twarzy

Mamy przecież, ty i ja

Tyle tak podobnych dźwięków

Imion, świąt, kolorów, prawd

Ten sam atlas nadziei i lęków 

Moja Europo - nie

Nie musisz kochać mnie

Może na razie ty mnie lub

Niech ci nie będzie szkoda dziś

Twego zachodu na mój Wschód...

Powitanie, Europo

To jest oburęczny kłopot

Daruj sobie tę orkiestrę

Wybacz, nie pamiętam

Byśmy się żegnali czule

Obejdziemy się bez łez

Nie przybywam tu, ja jestem

Mamy przecież ty i ja

Blisko tak - na wyciągnięcie dłoni

Niecodziennie zdarza się

Aby jabłko powracało do jabłoni...

Kalina Izabela Zioła - wiersze

Kalina Izabela Zioła urodziła się i mieszka w Poznaniu.

Debiutowała w Życiu Literackim w 1970 roku.

Wiersze Kaliny Izabeli Zioła tłumaczone

były na język niemiecki, rosyjski, ukraiński, litewski, macedoński,

ormiański, serbski, węgierski, szwedzki, angielski i bułgarski.

   Nocne listy                                                                               
cicho i ciemno

drzewa otulają miękkim listowiem

usypiające ptaki

zmęczone domy zamykają okna

przysłaniają je żaluzjami

o takiej nocnej godzinie

damy w jedwabnym negliżu

siadały przy biureczkach

z różanego drzewa

i na welinowym papierze

pisały piękne listy

o tym co się wydarzyło

w ciągu długiego dnia

i że tęskniły bardzo

chowały te listy

w pachnących kopertach

i wysyłały ukradkiem

przez posłańców

świat niewiele się zmienił

o takiej nocnej godzinie

ja w jedwabnym negliżu

siadam przed świecącym

ekranem komputera

i piszę do ciebie

Vincente Romero Redondo

Okno

zapukaj w okno mojej pamięci
może cię wpuszczę na chwilę
jak głodnego ptaka o świcie

może raz jeszcze
okruchy marzeń
wysypię na twoje dłonie

może jeszcze
zobaczę w twoich oczach
siebie z przeszłości

a może zamknę okno
bez słowa

                                   

Maraton

stary mężczyzna coraz szybciej

ucieka przed czasem

kocha coraz młodsze kobiety

by w ich oczach odnaleźć

cienie dawnych wzruszeń

zobaczyć własną młodość

ma coraz jaśniejsze włosy

coraz krótszy oddech

i niepewny krok

potyka się często

próbowałam go kiedyś zatrzymać

w teraźniejszym czasie

złagodzić ból upadku

ale był zbyt głęboko w przeszłości

i zbyt daleko w przyszłości

stary mężczyzna biegnie coraz szybciej

drogą już na zawsze

równoległą do mojej

Kalina Izabela Zioła 

Julian Tuwim - Małgorzatka

Mal. Bolesław Szankowski

Piosenka staroświecka,

Ją każdy znał od dziecka,

A śpiewał ją mój dziad

Pięćdziesiąt temu lat.

To dla birbanckiej sfery

Był szlagier nad szlagiery,

Niebieski każdy ptak

Z przejęciem śpiewał tak:

Małgorzatka, godna uwielbienia,

Małgorzatka, nie bądź że z kamienia,

Małgorzatka, miłość słodka rzecz.

Pokochaj mnie

Lub powiedz nie,

A pójdę sobie precz!...

Nie lada była gratka

Ta piękna Małgorzatka,

Umiała w cnocie trwać,

Nie chciała panom dać.

Błagali, zaklinali,

Płakali i tak dalej,

Dziewczyna jak ten głaz,

A oni cały czas:

Małgorzatka…

Niezwykła to zagadka,

Dlaczego Małgorzatka

W uporze swoim trwa,

Jak tyle ofert ma.

Zgodziłaby się lepiej,

I wtedy się odczepi

Młodzieńców cały hurt,

A nie to ciągle furt:

Małgorzatka…

Niech sobie w cnocie kiśnie

I niech ją dunder świśnie,

Bo czego tak się bać?

Jak proszą, no to dać!

A tak minęły latka

I zwiędła Małgorzatka.

Miłości przeszły dni

A echo piosnki brzmi:

Amedeo Modigliani

Małgorzatka, 

godna uwielbienia,

Małgorzatka, 

nie bądź że z kamienia

Małgorzatka, miłość słodka rzecz.

Pokochaj mnie

Lub powiedz nie,

A pójdę sobie precz!...

Roman Brandstaetter-- Panie, dlaczego kocham zmierzch...

Panie,
Dlaczego kocham zmierzch,
Jesień
I przeszłość?

Dlaczego kocham wszystko, co zmierzcha.
I wszystko, co dobiega kresu.
I wszystko, co przemija?

Daj mi, Panie,
Wieczność o smaku zmierzchu,
Jesieni
I odchodzącej przeszłości.

”  Z tomu „Księga modlitw dawnych nowych”   

Julian Tuwim - Archanioł

Jakiż to uroczy facet!
kulturalny, religijny,
absolutnie apolityczny 
i zupełnie bezpartyjny. 

Jakie wzniosłe ideały
głosi szeptem na uboczu!
jaki czysty, święty płomień
bije z tych szlachetnych oczu!

Jakiż on ma program piękny,
słuszny i prostolinijny:
absolutnie apolityczny
i rozkosznie bezpartyjny!


Ma być tak: Cywilizacja,
Demokracja, Wolność Słowa,
Duch Zwycięzca, Rząd Wszechludzki
Tudzież Zgoda Wszechklasowa.

Serce rośnie, kiedy słucham
jego tyrad melodyjnych,
absolutnie apolitycznych
i uroczo bezpartyjnych.

Ma być również Sprawiedliwość,
Czysta Sztuka, Pokój Wieczny,
Miłość, Błogość, Szczęście - słowem
świat wspaniały i bajeczny.

Taki program zachwyt budzi!
Toż to istny raj biblijny:
absolutnie apolityczny
i cudownie bezpartyjny.

"Wieszczu, mówię, bóstwo moje!
wszystko pięknie i prześwietnie,
ale jak to niby zrobić
i wprowadzić w czyn konkretnie?

Wszyscy pójdą za twym głosem,
każdy cię jak zbawcę przyjmie -
Absolutnie! Apolitycznie!
Z entuzjazmem! Bezpartyjnie!

Ale powiedz mi, wieszczuniu,
archaniele i proroku,
kto załatwi te drobnostki:
szczęście, zgodę, wolność, pokój?"

Wieszcz zadumał się głęboko,
potem westchnął elegijnie
(absolutnie apolitycznie
i przedziwnie bezpartyjnie) -

I natychmiast najkonkretniej
opowiedział o swym planie:
zaczął od Sanctissimusa,
skończył zaś na Guderianie.

Tak wylazła z Archanioła
stara świnia reakcyjna:
absolutnie apolityczna
i zupełnie bezpartyjnja.

Henryk Cyganik - białe kruki

my białe kruki pokory

nieustannie zdumieni bezkresem Tajemnicy

pochyleni nad kroplą potu

i okruchem chleba

wierni czytelnicy kodu genetycznego Ziemi

uskrzydleni wędrowcy górskich perci

epigoni kochanków z Werony

zachłanni uczniowie mistrzów

my białe kruki pokory

odchodzimy niepostrzeżenie

w ciszę historii

osiadamy bibliotecznym kurzem

na strychu planety

zbyt słabi aby walczyć

zbyt dumni aby płakać

zbyt wolni aby kłamać

nawet drzwi nie skrzypną 

po naszym wyjściu

my białe kruki pokory

patrzymy z pobłażaniem i litością

na bankowe neony

atrapy salonów i elit sieczkę słów i idei

bez żalu

przecież tu wrócimy

na pogrzeb

Grzegorz Turnau - Było kiedyś między nami

Przecież było, proszę pani,

tyle kłótni między nami,

tyle słów płynących łzami. Tyle listów.

Więc to chyba jednak, moja droga,

nie było znowu takie nic.

Choć w pudełku twoje listy,

a w szufladzie me rysunki,

chociaż dawno zapomniane

śmiechy, żale, pocałunki,

to co było kiedyś między nami

musi sobie jeszcze gdzieś tam żyć.

Ja nie chcę wcale walczyć z czasem, wspomnieniami,

bo w przemijaniu drzemie cały życia smak.

Spojrzę raz tylko i uśmiechnę się - ot tak -

do paru chwil co były kiedyś między nami.

Tyle było wojen, zwycięstw

telefony i piwnice.

Wiele ławek, wiele ulic wieczorami.

I pomyśleć, że nam wtedy

wystarczało całkiem tak po prostu - być!

Wtedy było, proszę pani,

takie niebo ponad nami

i ulice z kałużami złotych liści...

Więc to chyba jednak, moja droga,

nie było znowu takie nic.