Zbigniew Herbert - Pan Cogito obserwuje w lustrze swoją twarz

 

Kto pisał nasze twarze na pewno ospa

kaligraficznym piórem znacząc swoje „o”
lecz po kim mam podwójny podbródek
po jakim żarłoku gdy cała moja dusza
wzdychała do ascezy dlaczego oczy
osadzone tak blisko wszak to on nie ja
wypatrywał wśród chaszczy najazdu Wenedów
uszy zbyt odstające dwie muszle ze skóry
zapewne spadek po praszczurze który łowił echo
dudniącego pochodu mamutów przez stepy

czoło niezbyt wysokie myśli bardzo mało
– kobiety złoto ziemia nie dać się strącić z konia –
książę myślał za nich a wiatr niósł po drogach
darli palcami mury i nagle z wielkim krzykiem
spadali w próżnię by powrócić we mnie

a przecież kupowałem w salonach sztuki
pudry mikstury maście
szminki na szlachetność
przykładałem do oczu marmur zieleń Veronesa

Mozartem nacierałem uszy
doskonaliłem nozdrza wonią starych książek

przed lustrem twarz odziedziczoną
worek gdzie fermentują dawne mięsa

żądze i grzechy średniowieczne
paleolityczny głód i strach

jabłko upada przy jabłoni
w łańcuch gatunków spięte ciało

tak to przegrałem turniej z twarzą

Zbigniew Herbert

Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory - "Listy na wyczerpanym papierze" / fragmenty/

                             

 Oboje - Agnieszka i Jeremi byli piękni, zdolni i kompletnie niedopasowani. dzielili miłość do poezji, ale pochodzili z dwóch różnych światów. Ona – 28-letnia indywidualistka, nie umiała usiedzieć w jednym miejscu, wciąż gdzieś goniła. Żeby żyć, musiała czuć się wolna. I dla nikogo nie chciała tego zmieniać. On, starszy od niej o 21 lat, był domatorem. Cenił sobie życie rodzinne i spokój. Ich miłość była bardzo intensywna. Trwała dwa lata i wygasła.

                

 OŚWIADCZENIE

21 marca 1964 roku

Agnieszko!
Nie krytykuj tej Wiosny,
bo to nasza - pierwsza!

❤

Jeremi

                                      

Nie zakocham się tej wiosny już w nikim,

choćby śpiewem się zaniosły słowiki,

choćby zapachniały wszystkie jaśminy,

choćby zapłakały wszystkie dziewczyny...

Nie zakocham się tej wiośnie na przekór.

No i chyba słusznie, boś nie w tym wieku.

Trzeba umieć się wycofać z arenki,

gdy zaczyna służyć sofa do drzemki...

Nie uwikłam się z tą wiosną w ten wątek.

Górę w tobie wziął po prostu rozsądek.

Nie usłucham ja tej wiosny zupełnie -

postulatów jej najprostszych nie spełnię!...

Nie, nie pójdę ja tej wiośnie na rękę,

serce w żadną mi nie wrośnie panienkę.

Za to darzę cię estymą nareszcie.

Zakochałem ja się - zimą, już wcześniej...

❤

Agnieszce - Jeremi

Tadeusz Boy Żeleński " Z nastrojów wiosennych "

Nie masz nic milszego ponad

Ciągnący żeński pensjonat.
Sunie sznurkiem przez plantację,
W ciszy, z wolna, uroczyście --

Zielono, pachną akacje,
Słońce gzi się poprzez liście -- --
Ciągnie podwójny sznureczek
Takich przemiłych owieczek.

Cieplutko, wiosna, południe,
Ławeczka, próżniactwo boskie,
Myśli rozigrane cudnie
W jakieś koziołki szelmoskie -- --

Idą: duża, mniejsza, mała,

Kobiecości gama cała.
Ptaszek ćwierka gdzieś tam z góry
Swoich liryk "pierwszą serię",
Zapoznanych serc tortury
I celibatu mizerie -- --

Pod kapotką granatową
Rysuje się to i owo

.
"W rytm melodii jakiejś sennej
Kołyszą się stare drzewa,
Płynie falą dech wiosenny,
W sercu puka coś, coś śpiewa -- --"

Ta mała mogłaby troszkę
obciągnąć sobie pończoszkę...
Jakiś czar nie znany jeszcze,
Jakieś czucia wiotkie, śliczne --
Jakieś dziwne w piersiach dreszcze,
Pan i pani-teistyczne -- --
. . . . . . . . .
Czy to nie znaczy przypadkiem,
Że czas mi już zostać dziadkiem?...

T. Boy Żeleński

Andrzej Waligórski - WIELKANOCNE KURCZĘTA

 

Trwają długie debaty nocne

Skąd się wzięło kurczę wielkanocne?

Skąd ta ledwie co wykluta kurka

Przy święconem stroszy żółte piórka?

Może to jest oznaka dla ludzi
Że już wiosna, że przyroda się budzi?
Może kura nam zrobiła niespodziankę,
Bo o tydzień przenosiła pisankę?

Może to piszczące maleństwo
Wieści żółte niebezpieczeństwo?
Może to są rezultaty twórcze
Nazbyt częstych okrzyków "O kurcze"?

Ja rozumiem, baranek, zajączek,
Ale czemu kurczę się tu plącze?
Tu rzeżuchę uszczknie, lub wątróbkę,
tam na czysty obrus zrobi kupkę,

Chce pić wodę, trafia na żubrówkę,

Potem łapką się trzyma za główkę,
I przewraca się po stolikach
Ptak z gatunku gallus domestica,

Niewyraźny etymologicznie,
Podejrzany ideologicznie,
Aż dopiero pan profesor Dreptak
Pierwsze ścieżki w tej dziedzinie przedeptał,

Dowiódł bowiem iż owe kurczątka
Są symbolem kurczów żołądka!

Fakt, że Polak się na święta obżera,
Że go potem pogotowie zabiera,
A czasami to nawet policja,
Taka u nas narodowa tradycja!

Tak więc, dzięki profesorowi
Nikt już teraz nic złego nie powi,
Nie wywiedzie kurczaka z pogaństwa
lecz z narodowego chrześcijaństwa!

Andrzej Waligórski

MOJA WIELKANOCNA KARTKA Z KALENDARZA,.

Roman Brandstaetter - Takie było Twoje ukrzyżowanie..... Boże.

 

Jean Francois Portaels, 1886r.

(...) Jest między Nami sprawa, którą muszę ujawnić, 
Aby ujawnione zostały wszystkie przyczyny Twojego męczeństwa. Brak wśród nich Mojego grzechu. Grzechu nie popełnionego.
 
Chociaż nie byłem pięciopalcą dłonią sługi Annasza, 

Chociaż nie narzuciłem na Twoje ramiona 

Szkarłatnego płaszcza, a w ręce Twoje 
Nie wetknąłem bambusowej trzciny,

 

Chociaż nie byłem wśród gawiedzi, 
Która domagała się Twojej śmierci - 
Ale moja nieobecność była tylko pozorna. 

Urodziłem się dwa tysiące lat później. 
Gdybym żył za Twoich czasów, w Jerozolimie, 
Na pewno bym wołał: 
"Krew Jego na nas i na syny nasze!" 
I krzyczał: 
"Zstąp z krzyża!" 

A potem wróciłbym, Boże, do domu, 
do domu mojej beznadziejności, 
Dźwigając na ramionach Twoją wełnianą szatę, 
Której jakość badałem palcami. 

Ta możliwość grzechu męczy mnie i upokarza. 
Albowiem dobrze znam siebie. 
Nie odważyłbym się krzyczeć w Twojej obronie 
Ani głośno sprzeciwiać się wyrokowi. 
Jestem małym człowiekiem, po trochu tchórzem, 
Po trochu egoistą, po trochu drwiącym łotrem, 
Który woli żyć wśród cielców, przeżuwających pustynię, 
Niż umrzeć za samotną prawdę. 

Dlatego przebacz mi tę moją bolesną świadomość, 
Dlatego przebacz mi tę gorzką możliwość, 
Tę jeszcze jedną przyczynę Twojej śmierci, 
Tę przyczynę, o której Ewangeliści zapomnieli, 
Tę przyczynę, o której Ewangeliści nie piszą, 
Tę przyczynę, o której Ewangeliści milczą. 
Przebacz mi, Boże, grzech nie popełniony.

Roman Brandstaetter 

Baran Józef - Ballada o emigrantach

Zadaję sobie pytanie czy wczorajszy emigrant to dzisiejszy uchodźca?

Emigrant  opuszcza ojczysty kraj.... potocznie -  w poszukiwaniu chleba.  

Uchodźca -  szuka ratunku przed śmiercią, ucieka przed wojną, przed głodem.  Rozstanie z ojczyzną, tęsknota, niepewność jutra pozostają jednak....  takie same. 

Ballada o emigrantach

1

budzą się w środku nocy

odcięci od pępowiny ojczyzny

z zakneblowanymi ustami

nie czując ziemi

pod stopami

jeszcze przez chwilę

majaczą w nich

zatopione titaniki dzieciństwa

2

jest już po transplantacji języka

transplantacja mózgu trwa

tylko przeszczep serca

wciąż się nie udaje

i choć stare za duże

pewnie przyjdzie z nim umrzeć

3

z oczu opadają im łuski

i pojmują

że prawdziwym przeznaczeniem

jest nieustanne wygnanie

z miejsc kolejno oswajanych

począwszy od zaklętego

widnokręgu dzieciństwa

dojrzewanie do myśli

że śmierć jest też emigracją

za ostatnią granicę ciała

Baran Józef 

Sztokholm 1992r.

Mojego bratanka - MAĆKA MICHALSKIEG0..... wena nie opuszcza.

NADZIEJĘ  KUPIĘ

Może kto zbędną ma nadzieję
której na co dzień nie używa
chętnie odkupię bo się chwieje
moja nadzieja – ledwie żywa

na cóż wam relikt dawnych czasów
nie używany od miesięcy
interes cicho bez hałasu
odkupię dam parę tysięcy

wszak macie wszystko na pewniaka
nabite konta świetną pracę
ja nie mam tylko siąść i płakać
oddaj nadzieję ja zapłacę 

na cóż ci balast bierz gotówkę

zostaw na szrocie lub w lombardzie
pięć dych weź w łapę może stówkę
dzisiaj nadzieja jest w pogardzie

a ja odkupię ten przeżytek
złożę jak weksel już w niedzielę
się nie zmarnuje bo użytek
w najbliższym zrobię z niej Kościele

Refleksje o poranku

Tak się nam jesiennie postarzały meble

wyblakły dywany jakby posiwiały

za oknem ulewy jak wojenne werble

wichury co ciepło z chałupy wywiały

smakuje goryczą kawa z kardamonem

nie cieszy jak dawniej smak prostego życia

czarny kot się uwziął niczym nomen omen

a zgorzkniałe wody niezdatne do picia

kiedy trafia w próżnię mój brak przyzwolenia

wiersze w świat wysłane powracają puste

trzeba mi na koniec skosztować podziemia

zwątpić ostatecznie w strofy złotouste

skoro moje słowa nie mają przystępu

na rynku mamony rządzą obce prawa

tedy spalę zwoje i kody dostępu

a szalbierz - odbierze uznanie i brawa

Wujek Kazik  -   /4 marca 2024/

Od kiedy go nie ma – zarosły ogrody

i dach pochylony pokrył się patyną

a mech penetruje - ociosane schody

tylko wiatr jak dawniej duje nad dziedziną

nagle tak daleko stało się do siebie

jakby na przeciwnych sobie antypodach

jakby nie z tej ziemi - Tatry w siódmym niebie

nieprzebyte zaspy kiedy śniegu po dach

moje pierwsze narty i pierwsze wycieczki

świat pojęć nieznany jakby całkiem obcy

słowacki Mikulasz piwo prosto z beczki

po grani po grani - nastoletni chłopcy

wrosły w jaźń i wolę wszystkie górskie perci

ukryte na hali – góralskie szałasy

i oczy co nigdy nie bały się śmierci

zgasły grzebiąc z sobą - tamte dobre czasy

Maciek

Adam Zagajewski - Podziemne pociągi

 

Są obrazy, które pokazują cierpienie
i płomyk świecy; są ludzie nieszczęśliwi,
na próżno szukający pocieszenia
jak listonosz brnący w śnieżnej zawiei,
jest muzyka rosnąca w dżungli milczenia,
są oprawcy, są mroczne ulice, ślepe okna,
dni, które wydają się świętem okrucieństwa.

Są ci co płaczą bez nadziei w ciasnej poczekalni,
są podziemne pociągi, ciężkie oskarżenia,
jest także zwyczajna nuda rozmów o sporcie,
i terror długich wieczorów, i krzyki pijaków –

i zdarzają się chwile objawienia,

i niepewnie idą wśród traw

młodziutkie drozdy oszołomione

heraklitejskim ogniem majowego ogrodu.

kiedy dumnie błyszczą kwiaty kasztanów

Adam Zagajewski

Leszek Długosz - Piosenka pożegnalna

 Jeszcze 2 dni temu żył w moim blogu.   nie przypuszczałam, że Jego wiersz "Śpieszmy się"  może stać  się nieplanowanym wierszem pożegnalnym. Odszedł wszechstronnie uzdolniony poeta.. literat, pieśniarz, kompozytor, pianista. Przyjaciele  mówili o nim wrażliwy, dobry człowiek 

Wiersz "Piosenka  pożegnalna" to jakby pisany mimochodem następny po "Śpieszmy się " melancholijny, refleksyjny utwór.... poeta zadaje sobie w nim pytanie "Co potem" 

Dziś już wie.... smutno.   

Z wczorajszej róży?... Imię tylko.

- Imiona pustką dźwięczą.
Chcieliśmy róż zrywać tyle
Lecz lato przeszło prędko. 

Jak prędko...

Chcieliśmy jeszcze pochwycić tyle
- W życiu by życia nie brakowało
Żyliśmy jakby nie dowierzając
Że choćby wiele, wiele było
- Nigdy to dosyć
- Ciągle za mało...

Cóż, śmiało skręcaj gdy
Czas ruszać w drogę
- Uspokój twarz
- Opanuj gest, 

          wiesz...

Czas...
To jest ciągłe, ciągłe przybliżanie
Tego, co miało przyjść
Co popatrz - oto
Oto w końcu
Oto... jest.

Dziewczyny przestają być dziewczynami
Chłopcy przestają być chłopakami

- Oto idą mężczyźni

- Oto biegną kobiety

Choć wszyscy Dziećmi Boga jesteśmy
- Niestety...

Niestety, niestety - a więc - dorośniemy?
Niestety - jesteśmy - a więc - nie będziemy?..

.
A co z nami? Co potem?
A co po nas się stanie?
Cóż... panowie i panie
- Inne dzieci weźmie Pan Bóg
Na wychowanie...

Leszek Długosz

MOJA NIEDZIELNA KARTKA Z KALENDARZA.

Leszek Długosz - ŚPIESZMY SIĘ

 

Edwin Landaeer

Leszek Długosz  napisał ten wiersz  zainspirowany

 utworem Jana Twardowskiego ”Śpieszmy się kochać ludzi”

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi 

Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan 

Oni naprawdę tak umieją odejść nagle 

Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen 

Zatrzeć ślad 

Jeszcze się ręce wyciągają jeszcze witać 

Mocno jeszcze objąć chcą 

A tu już puste miejsca po nich 

Fotografie telefony głucho milczą 

Dzień i noc 

Śpieszmy się śpieszmy bo przemija młodość prędko 

Ileż prędzej niż w to sama wierzyć chce 

I mija gdzieś ta łatwość serca, z którą kiedyś 

Tak w nieznane lekko tak umiało biec 

Zagarnie nas wezbrany nurt 

Pochyli nas powaga dat 

I w wirze tylu tylu spraw 

To porzucimy zapomnimy 

To co naprawdę ważne było w nas 

Śpieszmy, śpieszmy się 

Bo krucha jest materia naszych dni 

Bo śnią się szare coraz bardziej puste sny 

Bo zasypiają serca w nas 

Nie zbudzą się któregoś dnia... 

Śpieszmy się śpieszmy żeby zdążyć, żeby rozdać 

Ten majątek serca z tylu tylu lat 

Po co nam dźwigać taki ciężar 

Aż na tamtą stronę świata 

Po co nam to wszystko z sobą po co brać ? 

O niech to lepiej tu zostanie 

Nasze myśli radość oczu czułość rąk 

Bo jeśli z nas ma coś ocaleć to niech innych 

Pamięć o nas niech nam będzie tak jak schron 

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi 

Tych realnych niezmyślonych 

Ale takich jacy wokół, jacy są 

Umiejmy sobie to wybaczyć, że nie lepszych 

Nie piękniejszych dał nam tu nawzajem los 

Serdecznym ciepłem się podzielmy obdarzmy światłem 

Co w nas może jeszcze drga? 

Bo gdy gęstnieje mrok pod wieczór ono niech 

To światło niech wspomaga nas prowadzi nas... 

Śpieszmy spieszmy się , 

Bo nieustannie wieje ten - wiadomy wiatr 

Bo nawet to skąd wiedzieć 

Skąd by wiedzieć nam - która z miłości naszych 

Właśnie... Może jest już tą ostatnią? 

Śpieszmy się śpieszmy kochać ludzi 

Jak poucza nas poeta ksiądz Twardowski Jan 

Oni naprawdę tak umieją odejść nagle 

Tak nie wrócić zawieruszyć się na amen 

Zatrzeć ślad 

Wystarczy wiatru nagły poryw jedno słowo 

Nieostrożny czasem gest 

Zostają głuche telefony 

Krzesła stoły 

Lampy 

Okna 

Za oknami pochylone cienie drzew...  

Staff Leopold - Trącam o ciebie, struno..

Trącam o ciebie, struno bolesna pamięci, 
Grająca ciszę zmierzchu, wonią sianożęci. 

We wspomnieniu dom biały, dwa klonowe drzewa, 
Wieczór letni, w gałęziach ptak, co słodko śpiewa. 

To wszystko, co zostało po was, szczęścia chwile: 
Dwa drzewa, ptak, co śpiewa... nic... a tyle... tyle...

Leopold Staff.

ANTONI SŁONIMSKI - O Polsce słabej

 

Tomasz Gogoladze

Mówią o Polsce silnej. Już dziś liczą sztaby,

Jak ją ziemią okopać, oprzeć na bagnecie.

Lecz ja, wybaczcie, bracia, pragnę Polski słabej,

Ja pragnę Polski słabej, lecz na takim świecie,

Gdzie słabość nie jest winą, gdzie już nie ma warty,

Ryglów u bram i nocą dom bywa otwarty,
gdzie dłoń nieutrudzona okrutnym żelazem

I gdzie granica wita tylko drogowskazem.

                     1941

Antoni Słonimski - "Rozmowa Matki z Synem"

Zawsze ilekroć czytam "Rozmowę matki z synem" bardzo mnie ten wiersz wzrusza i zatrzymuję się przy nim na dłuższą chwilę....  Przed oczami mam obraz murów getta warszawskiego.... i nie wiem czy to obraz wyobraźni kilkuletniej dziewczynki, czy prawdziwy. 

 

"Rozmowa Matki z Synem"

Matka:

Tam za murem jest droga i szosa,
Która prosto prowadzi w niebiosa,
A przez niebo płynie wielka rzeka,
A tą rzeką, pamiętasz z daleka,
Płyną białe ogromne okręta... 

Syn: Pamiętam.

Matka: 

Tam za murem jest ogród irysów,
Liście srebrne a płatki z jaspisu.
Biały tytoń, co pachnie o zmierzchu,
Gdy się idzie wieczorem tą ścieżką,
A w dzień trawa tam pachnie i mięta...

Syn: Pamiętam

A pod drzewem wśród kwiatów jabłoni

Stoją: Zofia, Tadeusz, Antoni.
Mają białe niedzielne ubrania,
A na bryczce Jarosław i Hania,
A wśród nich ja stoję uśmiechnięta,
Czy pamiętasz synu? 

Syn:  

Nie pamiętam.

Chociaż czasem ze snu mnie obudzi
Cień i obraz osłabły jak echo,
Nie pamiętam już twarzy i ludzi,
Nie pamiętam twojego uśmiechu.

Mów mi matko o drzewach i krzakach,

Tam za murem szumiących, za bramą,
Mów o gwiazdach, kamieniach i ptakach
Lecz o ludziach już nie mów mamo.

Antoni Słonimski.