Archiwum bloga

wtorek, 11 maja 2021

Zbigniew Herbert - Czas (fragment)

 


Czas jak łagodna woda w której
chwieją się twarze krajobrazu
niebo przepływa bystrą chmurą
lecz ludzie lądy pozostają
do dna jeziora przyrośnięte
cieniem topoli jak łodygą
 
I gdyby nie muzyka czasem
tych którzy strzegą gwiazd i owiec
można by sądzić że już wieczność
ta wytęskniona ta spod powiek
minęło życie zmarł niepokój
puszyste niebo masz pod stopą
 
Usypia czas zwierzęta ludzi
i balsamuje piękno kwiatów
słoje mądrości w bibliotekach
pieszczotę ludzką przechowuje
rytm serca uśmiech trzepot ptaków
czas co nas wspomni po imieniu
 
O czasie dobry tamten czasie
o ludzki czasie niepowrotny
o ty co dajesz godność rzeczom
i ludzi stroisz w barwę wspomnień
i krajobrazom dajesz kwitnąć
i chwiać się na łodygach spojrzeń
 
O czasie o łagodny czasie
o ludzki czasie niepowrotny
 
fot. neo-mfg.com


2 komentarze:

BBM pisze...

Pięknie pisze...

donka pisze...

To prawda , to był jednak poza Rozewiczem,- wielki poeta. Trudny, ale poruszający.... Pan Cogito pouczający, wspominający, opowiadający to przecież sam Herbert . Wzrusza mnie zawsze jego wiersz "U wrót doliny"
https://www.donkiswiatpoezji.pl/2018/06/zbigniew-herbert-u-wrot-doliny_22.html

Pozdrawiam ciepło.